Back to basics

Vandaag mocht ik weer genieten van een coachingsessie, die vooral draaide rond het thema “Maak je leven simpeler”. Mijn rationele brein houdt hier niet van, dat houdt meer van langdurig analyseren tot ik er zot van word. En dat hoeft helemaal niet, al dat ge-analyseer, je hoofd maakt je vaak wijs dat je ergens eens goed over moet nadenken, maar het tegenovergestelde is waar. Je voelt je meestal juist beter als je erin slaagt om je gedachten het zwijgen op te leggen. Dus daarover vandaag een fijne sessie, met vooral leren focussen op je lichaam en vooral je buik, omdat daar ook je gronding zit.

We hebben het ook gehad over het thema “bewust leven”. Ik probeer al enkele jaren me bewuster te zijn van mijn gedrag, mijn gedachten, mijn gevoelens, mijn doelen. Dat is een proces van vallen en opstaan, maar het levert wel wat op. In dit proces vielen me de films van “The Matrix” op (niet voor gevoelige kijkers), die door veel docenten ook gebruikt worden als filosofie-materiaal. Je kan in dit verhaal vele dubbele bodems ontdekken: ontsnappen uit een digitale wereld, ontsnappen uit je automatische gedachtestroom, uit een allesbepalende maatschappij…. niet meer “geleefd worden”.

Piekeren

Deze ochtend merkte ik gepieker op in mijn hoofd, met het bijhorende vervelende gevoel. Zowel in persoonlijke gesprekken als in gesprekken op mijn werk kom ik het thema “piekeren” geregeld tegen, als bron van veel frustraties en negatieve gevoelens. In mezelf is dit ook nog steeds aanwezig, gelukkig al minder dan vroeger. Omdat ik zelf al veel geprobeerd heb om het piekeren te stoppen en te voorkomen, deel ik graag mijn bevindingen met jullie.

Piekeren zit letterlijk in je hoofd, het is een bijproduct van onze rationele geest, die zelden zwijgt. Piekeren kan je op een schaal plaatsen, van licht gepieker tot heel dramatisch piekeren. Kunnen denken blijkt dus een vloek én een zegen. Het is de kunst om je gedachten te leren beïnvloeden in je eigen voordeel. Als je vaak piekert, heb je groeven in je hersenen uitgesleten, waardoor dit een soort een automatisme is geworden. Het is aan jou om nieuwe groeven te maken, met nieuwe patronen om met piekeren om te gaan. Wees hierin mild en geduldig en trap niet in de valkuil waarin ik vaak trap: boos worden op jezelf omdat je alweer piekert: hier is je innerlijke criticus duidelijk aan het werk en die maakt het alleen maar erger.

In mijn visie zou je drie dingen kunnen leren om het piekeren aan te pakken: piekeren tijdig leren herkennen, het leren afremmen/stoppen en het leren voorkomen.

1 Hoe kan je piekeren tijdig herkennen?

Als een donderslag op heldere hemel kan er plots gepieker ontstaan, meestal door je eigen negatieve gedachten. Je kan natuurlijk niet 24u op 24u je gedachten controleren om gepieker op te sporen, daarvan zou je helemaal kierewiet worden. Je kan wel je gevoelens bewuster leren opmerken. Voel je je goed, geen vuiltje aan de lucht dan. Maar het zijn de kleine, onderhuidse, vervelende gevoelens die je zou moeten leren opmerken. Vaak herken je dit pas als het al te laat is, als je al helemaal geïrriteerd wordt van je eigen gedachten. Wees ook hier mild voor jezelf, dit proces leer je niet van de ene op de andere dag, het vraagt wel enige oefening.

2 Hoe kan je piekeren afremmen en stoppen?

Esther Hicks schetst hier het beeld van een auto die op een berghelling staat en die stilletjes naar beneden begint te glijden. Zoals ik hierboven al zei, is het de kunst om je negatieve gedachten tijdig op te merken, want in het begin kan je ze gemakkelijker ombuigen dan wanneer de auto in volle snelheid van de berg afglijdt. In het begin kan je nog voor de auto staan en hem met een kleine inspanning tegenhouden. Maar als het gepieker echt op gang is gekomen, niet meer, dan zegt Esther meestal met wat humor, “dat je de auto dan beter laat crashen en een dutje gaat doen”, slaap kan veel oplossen soms.

Gepieker afremmen of stoppen lukt meestal niet “al denkend”. Ons rationele brein maakt ons meestal wijs dat we al denkend een oplossing moeten zoeken, maar daardoor houd je het gepieker net in stand. In mijn ervaring helpt het vooral om jezelf af te leiden, door iets anders te gaan doen. Dat kan vanalles zijn, waarbij je je focus op iets anders moet leggen: vb. koken, Tv-kijken (ja kan echt helpen, ookal is het niet de meest waaw-oplossing), bewegen in allerlei vormen, vb bewegen op muziek, … Hierbij kan ik je echter geen pasklaar antwoord geven, omdat het voor iedereen verschillend is wat helpt. Probeer zelf vooral veel uit, zo kom je wel tot jouw manier van coping. Hou vooral voor ogen: een activiteit met zo weinig mogelijk denken en zoveel mogelijk actie in het Hier-en-Nu, om los te komen uit de negatieve denkspiraal die jou alleen maar naar onder wil sleuren.

3 Hoe kan je piekeren leren voorkomen?

Piekeren slijt groeven in je hersenen uit, creëert patronen die je maar langzaamaan kan veranderen door andere nieuwe en positieve patronen toe te voegen. Dit kan door in het algemeen meer te focussen op positief denken, door lief te zijn voor jezelf en je emoties in het algemeen goed te observeren. In mijn ervaring helpt schrijven in een dagboek heel goed. Let op: begin niet met het opsommen van alles wat misloopt in je leven, zo creëer je opnieuw negatieve patronen. Als ik schrijf in mijn dagboek, doe ik bijvoorbeeld dit: lijstjes van dingen waarvoor ik dankbaar ben, waar ik trots op ben, waar ik naar uitkijk, … Zo train je je hersenen in positief focussen. Als je minder graag schrijft, kan je dit ook anders aanpakken, vb. gaan wandelen en dingen observeren die je leuk of mooi vindt en daarop focussen. Er zijn tal van dingen mogelijk om positiever te leren denken, ook hier: zoek naar wat jou helpt, dat is heel individueel verschillend.

Ik wens je heel veel moed in dit proces. Het lijkt soms onoverkomelijk, maar dat is het niet. Als ik, als doorgewinterde piekeraar, dit stilaan kan leren ombuigen, dan jij ook.

Veel moed en wees lief voor jezelf.

xxx Saar

Stilte in de ochtend

5u30: Koffie op ons terras…

Stilte in de ochtend vind ik geweldig. De meeste mensen draaien zich om 5u30 nog eens om in hun bed en denken nog niet dadelijk aan opstaan. Ik ga sowieso altijd vroeg slapen, anders kon ik dit ook niet hé. Maar de stilte, daar geniet ik echt van, en van mijn vers koffietje en ontbijtje. Onze kat Prutske springt daarna meestal ook even op mijn schoot, dat maakt het plaatje helemaal af, niet?

Als hoogsensitief persoon is stilte voor mij echt kostbaar. Te midden van geluiden geraak ik soms overprikkeld en dan heb ik stilte en alleen zijn nodig om te ontprikkelen. Toch houd ik er ook van om de muziek eens wat luider te zetten en een danspasje te doen. Maar het lijkt erop dat ik op 1 dag maar een bepaald percentage aan geluidsprikkels aankan en daarna is het “op”, dan word ik heel moe en functioneer ik iets minder goed. Zo zijn mijn vriend en ik eens gaan uit eten met een groep van ongeveer 10 personen. We zaten aan een lange tafel, mijn vriend en ik in het midden. Links van ons vier personen en rechts hetzelfde. De akoestiek in de ruimte was heel slecht. Na onze maaltijd besefte ik dat het “op” was in mijn hoofd, of beter gezegd: mijn hoofd was “vol” van alle geluiden. Ook door onze plaats in de groep kon ik noch rechts, noch links het gesprek goed volgen, dat maakte het nog moeilijker. Mijn vriend was gelukkig heel begripvol en is toen met mij naar huis gegaan. Op zo’n momenten voel ik me dan wel stom. In het algemeen ben ik ook altijd degene die op een feestje als eerste vertrekt, dat heeft meestal met overprikkeling te maken. Ik neig dan ook meer naar afspreken met 1 vriendin, dan met meerdere samen. In een 1 op 1 gesprek geraak ik minder snel overprikkeld en ik houd ook van de extra diepgang, die je in een groep niet zo snel hebt. Toch kan ook dit mij overprikkelen, niet door geluiden, maar door de emotionele intensiteit van deze gesprekken.

Misschien herken je je hierin en hou je ook niet erg van veel geluiden?

Of misschien houd je juist wel van veel geluidsprikkels en harde muziek?

Maakt niet uit, we zijn allemaal anders hé. Het is de kunst om te ontdekken wat bij jou past en wat jij nodig hebt.

bart

12 Jaar geleden, in de zomer van 2010, leerde ik Bart kennen. In die tijd was er in Hasselt in de zomer elke week een muziekoptreden “Kaperconcerten”. Bart en ik waren allebei aangesloten bij een vereniging die activiteiten organiseerde voor vrijgezellen. Hij was er al een paar jaar bij en ik had me net aangesloten. Met de vereniging spraken we af op een bepaalde plaats op het terrein en dan wist je dat die groep op die plaats ook vrijgezellen waren. Ik was in die periode net afgestudeerd als opvoedster en werkte in de Kringwinkel van Hasselt. Bart kwam op één van de optredens al snel met me praten en het klikte meteen. Ik keek elke week in juli weer uit naar het muziekoptreden en hoopte dat hij er ook zou zijn. En langzaamaan groeiden we zo naar elkaar toe, van het één kwam het ander en plots waren we een koppel, zalig. We weten de exacte “startdatum” eigenlijk niet meer, maar we hebben afgesproken dat 21 juli onze feestdag is, dan hebben we ook altijd vrij (strategisch gekozen).

Bedankt schatje, voor al die mooie jaren samen. Ik geloof dat ik een beter mens ben geworden dankzij jou, dankzij jouw liefde en rust. Jij bleef al die jaren kalm in mijn ergste stormen (of orkanen). Jij aanvaardde mijn psychische kwetsbaarheid eerder dan ik dat zelf kon en troostte mij met je wijze woorden. Jij organiseerde leuke reizen en uitstapjes voor ons samen. Door jouw kinderen leerde ik ook veel over mezelf, over geven en nemen. Bedankt. Jij was en bent nog steeds een geschenk uit de hemel. Ik ben bij jou met mijn gat in de boter gevallen, letterlijk en figuurlijk.

Lieve schat, ik hoop dat wij nog héél lang samen mogen blijven en samen oud en gezond gelukkig mogen zijn.

Dikke merci voor alles,

jouw Saar xxx

Waarin geloof jij?

Ik geloof dat er meer is dan wat wij op het eerste gezicht zien.

Ik geloof in de liefde.

Ik geloof in een universele energie, die alles vormgeeft en doordringt.

Ik geloof eindelijk in mijn eigen kunnen (en ja, dat was een hele klus!).

Ik geloof in mijn relatie met Bart.

Ik geloof erin dat iedereen een uniek pad te lopen heeft, met unieke bergen en dalen.

Ik geloof in elkaar helpen, steunen en oppeppen.

Ik geloof in de kracht van schrijven.

Ik geloof dat mijn hooggevoeligheid een zegen is, ookal voelt dat niet altijd zo aan. Ik geloof dat ik door mezelf bepaalde beperkingen op te leggen, toch grenzen kan verleggen op mijn eigen manier.

Ik geloof dat ik anders ben dan gemiddeld. Maar ja, waar zit dat gemiddelde dan ook hé?

Ik geloof in innerlijke rust en vrede.

Ik geloof dat er genoeg is voor iedereen.

Ik geloof in synchroniciteiten en zielsvervullende wonderlijke momenten.

Ik geloof in de kracht van kwetsbaarheid.

Ik geloof dat wij als mensheid kunnen uitstijgen boven oorlogen en mensenhaat en samen een vredevolle toekomst kunnen uitbouwen. Maar ik geloof ook dat iedereen eerst het onkruid in eigen tuin kan wieden alvorens met de vinger naar anderen te wijzen.

Ik geloof dat bewustwording super belangrijk is.

Ik geloof erin dat wonden kunnen helen.

Ik geloof in mildheid en aanvaarding van jezelf.

Ik geloof in de kracht van dansen.

Ik geloof in de kracht van tekenen.

Waarin geloof jij?

Holi-day

Vakantie nemen. Zalig.

Ik ben lang werkloos geweest. Een zondag was niet veel anders dan een maandag. Vrijdag had ook geen speciale betekenis meer. Sinds ik terug aan de slag ben (in mijn droomjob by the way), voel ik een enorm verschil. Vrijdag is nu weer speciaal, bijna weekend. Zondagavond is een beetje afkicken van de vrijheid van het weekend. Maandagochtend is even afzien om weer in het werkritme te komen. Een verlofdag plannen stimuleert mijn dopamine, door het uitkijken naar vrije tijd.

Mijn vriend en ik roepen soms een weekend-dag uit tot “vakantie”. Hierdoor wordt een gewone zaterdag of zondag nog specialer. We doen dan bijvoorbeeld een leuk uitstapje, zoals gisteren: wandelen aan de Molenplas in Ohé en Laak in Nederland. Dit is een echte aanrader: afwisselend terrein, vb. over stenen in het water, wilde paarden en runderen, super veel ganzen en vogels, een leuke molen die je kan bezoeken, met mogelijkheid tot eten en drinken, ongelooflijk veel verschillende wilde bloemen…

De directeur van mijn vorige job in de Kringwinkel zei ooit: “Het beste medicijn is werken”. Ik heb hier toen niet echt bij stilgestaan. Ik werkte daar verschillende jaren en droomde stiekem van eens langdurig thuis te kunnen zijn. Mijn droom is uitgekomen, ik ben daar weggegaan en heb inderdaad véél tijd voor mezelf gekregen. In het begin voelde dit echt als “vrijheid” ,”vrij zijn”, “niets meer moeten”. Maar op een bepaald moment was ik verzadigd van al die vrije tijd. Opeens was ik dit ook beu en merkte ik dat ik het werkende weekritme miste. Mijn humeur schommelde ook veel vaker en heftiger. Ik heb een hele weg afgelegd in het zoeken naar ander werk, een weg die als hoofdkenmerk “wachten” had: wachten op een leuke vacature, wachten op een mail, wachten op een telefoontje. Gelukkig ben ik erin geslaagd mijn droomjob te vinden. Gelukkig is het wachten voorbij. Het effect van werken op mijn bipolariteit is ook wonderbaarlijk. Ik lijk bijna een stabiel mens!

Toch ben ik blij met hoe mijn leven is gelopen. Ik heb ook enorm genoten van die pauze in mijn werk-carrière, een voorrecht dat niet iedereen heeft. In die pauze ben ik beginnen tekenen en heb ik een extra studie als Ervaringswerker GGZ afgerond.

Dus vandaag een woord van dank aan hierboven: Dank U voor alle tijd die ik kreeg om mezelf te vinden. En Dank U voor mijn droomjob, die mijn huidige vrije tijd nu veel kostbaarder maakt.

De kracht van affirmaties

In 2019 schreef ik een blogbericht met als titel “De verborgen kracht van het schlagerlied”. Daarin beschreef ik mijn manier om affirmaties toe te passen, nl. door ze te zingen op een bestaand deuntje dat blijft hangen: vb. “Zeil je voor het eerst, dan sla je een flater”, wordt dan “Ik ben goed genoeg, ik ben goed genoe-oeg”. De reden om dit te doen, is dat het gewoon lolliger is, plus de affirmatie blijft in je hoofd hangen en kan zo beter en langer inwerken op je geest.

Ik pas deze methode al jaren toe, om me beter in mijn vel te voelen en om mijn kansen op werk te verhogen. Ik voelde me ook steeds beter, doch het werk bleef uit, tot nu. Ik heb een betaalde job gevonden, in een dagcentrum in de buurt; letterlijk mijn droomjob. Het is een job, die je niet snel vindt: dagpost, fijne activiteiten, deeltijds en ik kan er met de fiets naar toe. Ik heb deze job in 2017 gewenst. Het universum heeft zijn tijd genomen, maar heeft ze uiteindelijk gevonden. Dit is de affirmatie-reeks die ik in 2017 een maand lang dagelijks zong, op het refrein van het liedje “Up with people”:

” ‘k Heb een nieuwe jo-ob, met veel beweging erin,

‘ k ga er met de fiets naar toe en kan er heel veel voelen.

En daarnaast heb ik ook nog veel tijd over, ja ja ja,

om veel te koken, schrijven en tekenen ja,

het leven is een feest.”

Niet iedereen zal geloven dat we in een universum leven dat je aanreikt waar je gedachten naar toe gaan, maar ik wel. Ik geloof in de kracht van gedachten. Denk je negatief, dan komen er negatieve dingen naar je toe. Denk je positief, dan trek je positieve dingen en mensen aan. Voor mij heeft het ook lang geduurd voordat ik dit principe, dat men op spiritueel vlak de wet van de aantrekkingskracht noemt, begon te geloven en te oefenen. Ik probeer dit nu al enkele jaren. Het feit dat ik nu mijn droomjob gevonden heb, is voor mij de kers op de taart van mijn innerlijk proces. Maar ik kan begrijpen dat je mijn uitleg een beetje mambo-jambo vindt. Ieder zijn waarheid natuurlijk. Je kan de invloed van positieve affirmaties ook puur psychologisch verklaren.

Ik wens je in ieder geval een fijne zondag toe, vol van positiviteit. Want zelfs als je niet gelooft in mijn verhaal, werkt positief denken sowieso uitstekend op je humeur in.

Veel liefs,

Saar xxx

Ik ben een afdwaler

Naast het feit dat ik me soms extreem goed kan focussen, ben ik ook vaak een super-afdwaler. Ik ga bewust fietsen om meer in het Hier-en-Nu te zijn, maar ik dwaal dan steeds af in gedachten. Ik probeer me te focussen op wat ik zie tijdens mijn fietstocht, maar na enkele seconden dwaal ik weer af. Ik dwaal meestal af naar de toekomst en meestal naar rampscenario’s. Ik denk dat ik nog geld zou kunnen verdienen met het schrijven van scenario’s voor rampenfilms met een tikkeltje horror. Want mijn hersenen doen dit automatisch. Ik dagdroom niet van elfjes of bloemenvelden, maar van ongelukken en rampen. Jammer genoeg.

Dus ik ben een afdwaler, daar heb ik me al bij neergelegd. Maar ik geef niet op, ik probeer mijn hersenen te herprogrammeren naar meer ervaren in het Hier-en-Nu, ookal betekent dit dat ik heel vaak de switch van toekomstbeelden naar het Nu moet doen. Het probleem is ook een beetje dat mijn hersenen snel verveeld zijn. Zij vinden toekomstfantasie véél interessanter dan naar bomen kijken tijdens het fietsen. Dus dat gaat nog tijd en werk vragen.

Ik word soms boos op mezelf als ik weer een half uur gefietst heb in de toekomst, met angsten en frustraties erbij. Maar vandaag was ik iets milder. Ik kan kiezen hoe ik tegen mezelf praat: “Ha, seg, weer aan het afdwalen” of “Goed dat je het opmerkt en probeert te switchen”. Ik ben milder geworden, want ik weet dat ik dit afdwaalgedrag al 46 jaar heb. Dus dat gaat niet zomaar over. Dit gaat nog veel blogberichten vergen vooraleer ik echt vaak in het Hier-en-Nu vertoef tijdens mijn fietstochtjes.

En eigenlijk moet ik ook niet te streng zijn voor mezelf. Ik dwaal niet altijd af. Als ik vrijwilligerswerk doe, kan ik me echt heel goed focussen op de activiteiten en mensen daar. Dan lukt het wel om in het Hier-en-Nu te zijn. Het is vooral op momenten dat ik alleen ben, dat ik afdwaal. Als ik niet afgeleid word door anderen. En dat is heel dubbel, want ik ben ook echt graag alleen. Maar ik ben vooral graag alleen als ik niet extreem afdwaal naar rampen in de toekomst, want dan verwens ik het alleen zijn.

Dus vandaag een pleidooi om echt in het Hier-en-Nu aanwezig te zijn, in wat je ook aan het doen bent. Genieten van het water aan je handen tijdens de afwas of het poetsen, genieten van de frisse lucht tijdens een wandeling, genieten van je zachte zetel tijdens het TV kijken, …

Veel succes ermee!

xxx Saar

Hyperfocus

Focussen. Jezelf richten op iets, iets vastpakken. Iets je volledige aandacht geven. Dat kan handig zijn, bijv. bij het lezen van een boek of bij het studeren. Ik merk bij mezelf dat ik hier best goed in ben, maar het is ook mijn valkuil. Ik focuste me deze week bijvoorbeeld 300% op mijn eindwerk. Ik zat er helemaal in, zoals ik in onderstaande tekening probeer uit te drukken.

Maar op een bepaald moment maakte mijn vriend me er attent op, dat er ook nog iets anders bestaat dan een eindwerk schrijven. Ik stopte ook niet met erover te praten tegen hem, tot vervelens toe. Dus vandaag ben ik dankbaar dat mijn vriend me weer met beide voeten op de grond houdt. Maar de focus was en is nog zo sterk, dat ik er maar heel langzaam uit geraak. Het is alsof ik een pitbull ben, die zich in iets vastgebeten heeft, maar die zijn kaken niet meer open krijgt. Zijn mond zit precies op slot, vast, geblokkeerd.

Dus focussen is een heel krachtig iets, iets heel nuttigs, maar je mag je er ook niet in verliezen. Leren op iets anders te focussen is een goede oplossing, maar ik pas dat zelf nog te weinig toe. Vandaag ben ik wel bewust beginnen te tekenen om me op iets anders te focussen en dat helpt. Maar gaan wandelen of fietsen kan ook prima. Als je zo maar langzaam de greep loslaat van dat wat jou al iets te lang bezig houdt.

Dus vandaag een oproep om je focus te kunnen wisselen van het een op het ander, zodat je mooi in evenwicht blijft. Goed kunnen “switchen” als het ware. Veel succes!

xxx Saar