Mijn kast

IMG_20200225_084154

Vanmorgen zocht ik mijn leesbril in mijn kast. Deze kast zit vol met mijn persoonlijke spulletjes, creatief materiaal, postkaartjes, cadeautjes, …

Er viel letterlijk vanalles uit mijn kast toen ik begon te zoeken. Mijn kast zit dus propvol: dingen op elkaar gestapeld, voor elkaar gelegd, totale chaos.

En toen besefte ik dat ik dit altijd doe en ik ruim deze kast zelden op. En als ik ze toch een keertje opgeruimd heb, begin ik al snel weer rommel te maken en er dingen bij in te proppen. Ik besef dat ik dit ook met mijn hoofd doe. Ik wil graag veel informatie verzamelen, nieuwe dingen lezen, nieuwe inzichten zoeken. Ik overlaad mezelf vaak met teveel input en dit wordt dan nog versterkt door alle prikkels die ik sowieso als hooggevoelige binnenkrijg. Kan je je voorstellen dat mijn hoofd dus vaak chaotisch is. Als ik lees over affirmaties of visualisaties, heb ik ook de neiging om dit dadelijk te willen toepassen. Ik schrijf dan natuurlijk niet 1, maar wel 10 affirmaties op. Dat lijstje belandt dan ook weer bij mijn to-do-hoopjes, ook een wederkerend fenomeen in mijn living: hoopjes met lijstjes en notities, veel te veel om toe te passen in één keer.

In een gesprek met een zeer dierbare vriendin gisteren, kwam ik erachter dat de woorden “Pushen” en “Forceren” zeer veel voorkomen in mijn woordenboek, en de woorden “loslaten” en “genieten” veel minder. Dat merk ik dus ook in mijn kast: er is vanalles in geduwd, op elkaar gegooid en er zit veel te veel in dat ik zou kunnen verwerken.

Het is dus weer tijd om mijn kast eens op te ruimen en er een deel uit te halen dat niet nodig is op dit moment. Hierdoor kan ik ook beter aan de spulletjes die ik wel echt nodig heb nu, want momenteel zitten die goed verstopt in mijn kast. Ik weet zelfs niet precies wat er allemaal in zit!

Dus lieve kast, ik kom eraan. Ik ga je ontlasten van het teveel aan rommel en wat licht en lucht toelaten op al je leggers. En ik ga proberen daarvan ook te genieten!!

Dromen

Er zijn dingen waarover zelden gesproken wordt…in mijn omgeving. Één ervan is geloven, spiritualiteit, religie….
Ik besef hoe langer, hoe meer ik dat mis.

Ik ben katholiek gedoopt en heb mijn plechtige communie gedaan. Maar daarna gingen we niet meer naar de kerk.

Ik verlang weer naar de kerk…maar op een andere manier. Ik droom van een kerk, waar ik opnieuw zondagvoormiddag naar toe kan gaan. Een plaats waar iedereen welkom is, moslims, boeddhisten, Jehova’s, christenen, atheïsten, …

Een kerk zonder doctrines, opgelegde gebeden…

Een kerk waar we samen positieve gedachten creëren, samen dromen van een betere wereld. We lachen en dansen en zingen, vanuit onze ziel.

Een kerk waar we geloven in de hemel…die wij zelf op aarde kunnen creëren door alle naties te verenigen en vrede te sluiten.

Ik werd al eerder naïef genoemd, misschien ben ik dat ook.

Maar desondanks droom ik van die kerk.

Amen.

Insjallah.

Namaste.

 

 

Ik ben al goed genoeg

Hooggevoelig zijn in dit aardse leven, is voor mij en – zo blijkt – voor een aantal vriendinnen, niet altijd zo een lolletje. Onderstaande tekening geeft weer hoe ik me vaak voel: vermoeiende trappen moeten beklimmen, met wel altijd kleine positieve verrassingen onderweg…maar toch verlangen naar het land achter de muur.

IMG_20191111_114058

Wat me ook opvalt, is dat zowel mijn vriendinnen als ik, een groot deel van ons leven in ons eigen hoofd doorbrengen, al denkend. Ja, waarom? Omdat voelen soms veel te overweldigend en vervelend is. Wij voelen soms zoveel, dat we liever even afstand nemen en lekker veilig in ons hoofdje schieten. Alleen is het daar ook niet zo geweldig…zo blijkt. Ik persoonlijk, heb altijd de neiging gehad om uit het moment te stappen en me te verliezen in planningen, lijstjes en agenda staren. Een uitdaging voor mezelf en andere hooggevoeligen is juist wél in het moment leren aanwezig zijn en vooral dan leren voelen en aanvaarden wat er op dat moment speelt.

IMG_20191108_090041

In eerste instantie kan het zijn dat het huidige moment niet leuk aanvoelt: je ervaart je eigen irritaties, verdriet, pijn, zorgen…juist allemaal dingen die je wil vermijden. Toch is het belangrijk deze gevoelens even toe te laten en in je lichaam te voelen. Er even helemaal door gaan, het er gewoon even laten zijn.

Daarna kan het helpen om je aandacht proberen te vestigen op je omgeving: Wat hoor je? Wat zie je? Wat ruik je? Wat voel je ?, vb. luchtstroom op je wangen, contact met grond. Zo kom je met je aandacht helemaal in het moment, in het Hier-en-Nu en kunnen vervelende gevoelens verdwijnen als sneeuw voor de zon.

IMG_20191112_090953

Vandaag mocht ik genieten van een deugddoend gesprek met mijn psychiater. De hoofd-boodschap die ik hiervan onthoud, is dat het héél belangrijk is om tegen jezelf te kunnen zeggen: “Ik ben al goed genoeg”. Want het is héél typisch voor hooggevoeligen om” tot in den treure” aan zelfreflectie en zelfverbetering te doen. Maar Trop is Teveel. Soms moet je ook gewoon leren tevreden zijn met hoe je nu al bent. Dit gevoel van tevredenheid geeft innerlijke rust, die broodnodig is voor alles wat je nog wil ondernemen in je leven.

IMG_20191114_105120

Irritaties

Irritaties. Frustraties. Iedereen heeft hiervan wel eens last. Er is altijd wel iemand in je omgeving die jouw irritaties triggert: je partner, familielid, collega, baas, buurman… Vroeg of laat gebeurt het: je bent geïrriteerd. Als hooggevoelig mens heb ik daarvoor zelfs niemand anders nodig: ik kan volkomen in mijn eentje gefrustreerd geraken door mijn eigen gedrag of gedachten. Zo dus ook gisteren, na een momentje op de weegschaal.

IMG_20191005_110046

Gevoelig als ik ben, raakte het getal op de weegschaal mij in mijn diepste kern. Maar, perfectionistisch als ik ben, liet ik deze gevoelens niet toe. Ik was van plan er een leuke dag van te maken met mijn liefje, we zouden samen naar de sauna gaan. Dus ik maakte mezelf wijs dat er niets aan de hand was.

IMG_20191005_105240

Dit fenomeen komt vaker voor bij mij. Niet willen voelen. Maar mijn lichaam is zeer slim en de emoties zochten op hun eigen manier hun uitweg, met alle gevolgen vandien: ik was de hele voormiddag lastig en geïrriteerd. En ik bleef volledig in zelfontkenning en zei zelfs “Ja, ik weet echt niet wat er vandaag met me aan de hand is hoor, sorry voor mijn bitsige opmerkingen!” Ocharme mijn schattie, die kreeg het weer te verduren.

IMG_20191005_105955

Dus vandaag doe ik een oproep om je eigen irritaties niet te negeren. Bij mij is een irritatie een krachtig signaal dat er emoties naar boven willen komen en gevoeld willen worden. En ik geloof dat dit fenomeen bij veel mensen voorkomt. Vaak wordt er ook naar anderen gewezen: door hem/haar ben ik vandaag echt lastig!!! Het is zijn/haar schuld dat ik nu zo’n rothumeur heb!! Ik geloof dat we eerst naar onszelf moeten kijken en diep vanbinnen moeten erkennen dat er meer achter zit. Dit zou in de wereld ook veel conflicten kunnen oplossen of voorkomen.

Dus doe iets met je irritaties….ze willen je misschien iets duidelijk maken…

Dikke knuffel en een fijn weekend,

Saar xxx

Gap in time

IMG_20190910_090859

Time. Onze tijd. Als onze planeet enkel uit planten bestond en je vroeg aan een boom: “Welke tijd is het?”….dan zou die waarschijnlijk zeggen: “Nu natuurlijk, het is nu”.

Wij mensen hebben de tijd uitgevonden, om praktische redenen. We willen met elkaar afspreken en ons werk regelen, dus zo is de kloktijd ontstaan. Een zeer praktisch instrument, maar spijtig genoeg heeft het ook zijn valkuilen. Vele aardbewoners, waaronder ik ook tot voor kort, leven namelijk met hun hoofd in deze kloktijd:

  • Denken aan je werk morgen
  • Denken aan je komende vakantie of weekendje weg
  • Denken aan afspraken de komende week
  • Denken aan het avondeten
  • Denken aan een gesprek dat voorbij is
  • Denken aan een komende vergadering

Veel mensen denken teveel na, zowel over gisteren als over morgen en vergeten dat het enige moment waarin je effectief kan leven, “Nu” is. Maar onze hersenen houden nu eenmaal van controle en laten je daarom vaak geloven dat het heel belangrijk is om over alles lang na te denken. Want wat onze hersenen niet willen is de controle loslaten en dat is juist wat er gebeurt als je beslist om vaker het “Nu” te bezoeken…daar kan je je gedachten loslaten en echt leven. Maar onze hersenen zijn vaak heel sluw om er alles aan te doen zodat je niet in het moment terecht kan komen.

Een leuk filmpje over onze hersenen of onze “Monkey mind” vind je hieronder. De spreker vergelijkt onze hersenen met een babbelend aapje dat je niet moet proberen stil te krijgen, maar juist iets nuttigs te doen moet geven, zoals bijv. op je ademhaling letten. Op deze manier kom je ook in het nu terecht.

Druk dus maar af en toe je pauze-knop in. Zet de kloktijd maar even stil en focus op dit moment, op je lichaam, adem, omgeving. Ik weet dat ik dit vroeger alleen kon tijdens een vakantie of weekendje weg, als ik mijn agenda niet mee had en echt genoot van elk moment. Nu probeer ik dit ook in mijn dagdagelijkse leven in te bouwen.

Als je echt in het moment leeft, zie je meer. Bijvoorbeeld een ondersteboven boom.

IMG_20190910_111608

Of meeuwen op een rijtje.

Wat ik ervaar in het moment, of in dit “gap in time”, is een ongelooflijk vrij gevoel. Dat wens ik iedereen toe.

Vaak leef je in het moment zonder dat je het echt beseft, dan zit je in een soort “flow”:

  • als ik het gras maai
  • als ik ramen was
  • mijn vriend terwijl hij op zijn werk machines repareert
  • al dansend

Dit is natuurlijk voor iedereen anders. Maar iedereen kent zo wel van die momenten, waarin je je niet meer bewust bent van de tijd en je echt opgaat in waarmee je bezig bent.

Heel veel plezier en vrijheid in het nu!!

 

Kilogram

weight kilogram isolated icon

Ooit woog ik 55 kg, rond mijn 15de. Ik was een mager meisje en fier op mijn slanke lijn. Ik behoorde op die leeftijd tot de gelukkigen die konden eten wat ze wilden en toch niet bijkwamen. Ik at ’s avonds vrij veel als avondmaal, bijv. twee borden spaghetti en nog een lekker dessert. En aan TV nog wat lekkers ook. Mijn gouden getal van 55 kg bleef ik ook jaren later nog behouden, waarop ik heel fier was (alhoewel ik daarvoor geen inspanningen moest leveren).

En toen kwam de dag..dat de weegschaal 56 kg aangaf. Er knapte iets in mijn hoofd en sindsdien voel ik me te dik. Nu, 20 jaar later, nog steeds. Langzaamaan heb ik een gewichtsobsessie ontwikkeld, met alle gevolgen vandien. En toch kwam ik langzaamaan ook gewoon bij in gewicht, zoals zovele vrouwen/mannen onder ons. Er is nu ruim 10 kg bijgekomen doorheen al die jaren en ik worstel daar al lang genoeg mee. Ik heb hierover al andere berichten geschreven en wil niet in herhaling vallen. Dus ik ga het kort houden.

Even dit bericht om jullie te laten weten dat ik vandaag, op deze 12de september 2019, beslist heb dat het spelletje lang genoeg geduurd heeft. Het gewicht dat ik deze week op de weegschaal zag, is oké. Ik ga dit niet meer proberen te verminderen, enkel nog behouden. Het gevecht met mezelf is gedaan. Ik hoef niet meer af te vallen en accepteer mijn buikje, ookal krijg ik af en toe de vraag of ik zwanger ben. Ja, ik heb nu eenmaal het model van een vrouw die een paar maanden zwanger is…

Vandaag startte ik ook terug met een coachingstraject rond mijn wederkerende eetbuien, bij Centrum Attitude te Hasselt. Ik had daar vandaag een leuke sessie. We gaan vooral werken rond aarden, gronden en ontspannen. Ik kijk ernaar uit. Volgende keer ga ik een sessie Yoga Nidra krijgen, om mijn nachtelijke eetbuien te leren voorkomen.

En tot slot mag ik toetreden tot de praatgroep van ANBN te Hasselt, rond eetproblemen. (AN-BN: Anorexia Nervosa-Boulemia Nervosa).

Dus kortom: een nieuw tijdperk is begonnen. Eentje waarin ik aanvaard wat mijn gewicht is en waarin ik mag genieten van eten, met mate weliswaar. Ik heb mijn kleding die niet meer paste aan de Kringwinkel geschonken en onlangs een paar broeken gekocht in de juiste maat.  En ik heb een corrigerend badpak gekocht, om die vragen rond mijn zwanger buikje te vermijden!

Ik wens iedereen een stabiel gewicht toe en het gevoel van lekker in je vel te zitten. Want dat heeft bij mijn in ieder geval een heel grote invloed op mijn leven en humeur gehad.

 

Lost in the Future

Vandaag een stukje over mijn manier van nadenken. Misschien herken je je hierin, zij het dan een beetje, en heb je iets aan mijn tips om hiermee om te gaan. Kort samengevat gaat dit blogbericht over “in gedachten afdwalen naar toekomst of verleden”. En over leren in het moment te leven en los te komen van je gedachten. Iets waar iedereen baat bij heeft, wie je ook bent of hoe je ook in het leven staat.

 

 

Oude denkpatronen

Gedachten. Nadenken. Allemaal zinvolle tijdsbestedingen, als je je brein dan ook nuttig gebruikt. Mijn brein, zoals blijkt vol rare kronkels, houdt ervan om af te dwalen van het huidige moment. Mijn brein vindt het huidige moment namelijk vaak oersaai en gaat liever even kijken naar een gebeurtenis uit het verleden, of naar een geplande activiteit in de toekomst. Maar in dit denkproces ontstaan vaak zorgen, angsten en stress.

Ik probeer de laatste maanden dit oude vastgeroeste denkpatroon dan ook te doorbreken, met vallen en opstaan. Want dit patroon zorgde in het verleden vaak voor ongelukkige gevoelens, die voortkwamen uit gepieker over gisteren of morgen, twee dagen die je Nu niet in de hand hebt.

Om me vroeger beter te kunnen voelen, stond ik vaak lang stil bij geplande leuke dingen in de toekomst. Het “uitkijken naar” creëert vaak een opstoot van dopamine, een stof die je even een euforische kick geeft. Ik versterkte deze kick toen vaak door dagelijks in mijn agenda te bladeren en zelfs lijstjes te maken van leuke, komende activiteiten. Ik herinner me dat ik me in een bepaalde job niet goed voelde en dat ik me instant even happy kon voelen door daar een verlofdag in te plannen. Even een kickje.

Ik schoot in mijn planmatig toekomst-denken ook meestal door, als het ging om vakantie plannen. Ik deed er alles aan om dagelijks een “kickje” te voelen (onbewust):

  • kijken in agenda
  • maanden op voorhand al een inpaklijst maken
  • een maand op voorhand mijn koffer al klaarleggen en er al spulletjes in verzamelen voor de vakantie
  • een aftellijst maken in mijn agenda en elke dag een dagje doorstrepen
  • ook nog een afknip-kalender maken, waarvan ik ook elke dag een dag afknipte

Op zich lijkt dit misschien nog onschuldig, maar met diagnose van bipolariteit zorgde dit na de bewust vakantie voor een grote dip. De dopamine viel weg en ik belandde in een mini-depressie. Plus, los daarvan, genoot ik ook niet meer van de weken voorafgaand aan de vakantie. Ik leefde met mijn hoofd al in het buitenland en vergat dat ik ook nog van kleine dagdagelijkse dingen kon genieten.

Eckhart Tolle schetst dit fenomeen ook door het voorbeeld aan te halen van een trouwfeest. Er wordt enorm uitgekeken naar dit feest, maar de dag zelf kan een enorme anti-climax zijn. Blijkbaar ben ik niet de enige en leven veel mensen toe naar bepaalde gebeurtenissen, feesten of activiteiten. En dat mag natuurlijk ook. Maar volgens Eckhart en volgens mij ook, zit het echte stabiele geluk in simpele, dagdagelijkse momenten waarvan je ten volle geniet.

 

Op weg naar een andere manier van denken en leven

Mijn planmatig denken was in mijn vorige job mijn troef. Wat was ik daar fier op! En sommige collega’s bevestigden dit dan ook nog eens extra. Maar ik vergat de kleine momenten en kon ze niet echt beleven en was altijd bezig met iets in de toekomst te regelen. Misschien verklaart dit voor een stuk ook mijn eetbuien. Als mijn eetbuien konden spreken, denk ik dat ze me wilden vertellen:

“Laat al je plannen even los, kom in het moment en geniet, aard, voel je lichaam….”

Want dat is mijn beleving van lekker eten, wat in een eetbui dan natuurlijk “over the top” is. Ik begin, na al die jaren, eindelijk de boodschap te begrijpen. Ik probeer nu op andere manieren deze beleving te bereiken, dan door me vol te proppen.

IMG_20190830_070858

Ik zag mijn aandeel in het leven niet. Ik dacht teveel en WAS te weinig. Ik dacht dat ik voor het ongeluk geboren was met mijn diagnose. Nu denk ik dat ik minder kan leren denken en meer kan leren ZIJN.

IMG_20190830_092840

 

Free of mind

Leren loskomen van je storende gedachten kan. Storende gedachten kunnen alle kanten opgaan: verleden, toekomst, negativiteit in het heden…Eckhart Tolle is een spirituele schrijver die geen ingewikkelde theorieën predikt. Hij doet zelf ook geen moeilijke meditatie-oefeningen. Hij is voorstander van gewoon in elk moment bewust leren ZIJN. Hij kan dit veel beter uitleggen dan ik, maar kort door de bocht bedoelt hij hiermee ongeveer:

  • leren observeren: je omgeving beleven met al je zintuigen
  • leren observeren van je eigen lichaam, gevoelens en gedachten
  • leren afstand nemen en je bewust leren worden van je bewustzijn

Hij heeft goede boeken geschreven en je vindt hem ook op you tube. Persoonlijk vind ik hem echt top, de manier waarop hij dingen kan verwoorden is subliem. Plus hij is voor mij ook een soort “comedian”, hij gebruikt veel mimiek om dagdagelijkse voorbeelden aan te halen. Echt een aanrader om eens op you tube te bekijken! Wat hij als oefeningen aanhaalt, komt in grote mate overeen met mindfullness. Hij is echter geen grote voorstander van deze term, want het gaat net niet over een “full mind’, maar wel over je geest vrij maken. “Mindfreeness” zou eigenlijk een betere term zijn, nietwaar?

Leren in het moment komen, mind free, als broodnodig alternatief voor ons rationeel en analytische denken.

 

Vandaag in het Nu

Vandaag fietste ik naar Maastricht en genoot ten volle van elk moment. En op de terugweg leerde ik wat onze Heilige Brigida allemaal beschermt!

 

Mooi Maastricht. Bedankt voor vandaag.

 

Schrijven

Schrijven doet me elke keer weer deugd. Misschien jou ook?

Ooit begon ik af en toe te schrijven in een klein boekje, dat ik aan mijn mama wou geven. Het was een verzameling van kleine geluksmomenten, die ik op papier neerschreef als herinnering. Ik deed dit vaak, als ik even naar de stad ging en in mijn eentje een koffie ging drinken. Langzaamaan begon ik meer en meer te schrijven, waardoor het een vast ritueel geworden is. Het starten van deze blog vergrootte mijn schrijflust nog meer.

Als je het schrijven ook eens wil proberen, heb ik misschien enkele tips voor je:

  • Zoek een rustig plekje, waar je niet teveel gestoord kan worden. Dat kan bij je thuis zijn, of in de bib bijvoorbeeld. Zelf houd ik ervan om ergens in een rustig zaakje een koffie te gaan drinken en me daar een uurtje in een hoek van de zaak lekker te amuseren met mijn dagboek.
  • Maak het jezelf zo gezellig mogelijk: neem een drankje, koekje of zo, kaarsje,…
  • Het onderwerp waarover je wil schrijven kies je volledig zelf natuurlijk. Wie weet wil je wel een verhaal schrijven? Ik zelf schrijf meestal over mezelf en mijn pad in het leven. Daarbij kunnen de volgende vragen helpen:
    • Waarvoor ben ik dankbaar?
    • Waarop ben ik trots, wat deed ik goed de afgelopen dagen?
    • Hoe is het Nu met me, hoe voel ik me Nu?
  • Wat ook leuk kan zijn, is al eens nadenken over een komende verjaardagskaart die je aan iemand speciaal wil sturen. Je kan dan al even brainstormen met jezelf over wat je zou kunnen schrijven aan deze persoon. Wie weet een kort gedichtje?
  • Vaak start ik in mijn dagboek met weinig inspiratie. De eerste minuten denk ik soms: “Pffft, ik weet niks…..” Maar door even verder te schrijven komt er vaak vanzelf wel inspiratie…dan voel je de flow komen en kan je ook veel sneller schrijven. Dus volhouden is de boodschap!
  • Sinds kort neem ik ook altijd een tekenschriftje en wat gekleurde pennen mee. Mijn tekentalent is zeker niet zo groot als dat van mijn vader, maar ik geniet er wel van. Een simpele tekening die mijn schrijfsels van die dag ondersteunen, of een spreuk bijvoorbeeld.

 

We are the world

Ik mocht deze week genieten van het samen dansen met een groepje vrouwen, die momenteel verblijven in een asielcentrum in de buurt. Groot onrecht en veel verdriet bracht deze dames naar België, maar wat ben ik dankbaar dat ik met hen mocht kennismaken en samen dansen.

Ik startte mijn sessie met rustige bewegingen op muziek, zittend op een stoel. Daarna dreef ik het tempo wat op, rechtstaand en stappend. Op een bepaald moment nodigde ik hen uit om zelf een beweging aan te brengen, die de groep mocht nadoen. Iedereen deed mee, de ene dame al wat meer verlegen dan de andere. Toen mijn voorbereide sessie gedaan was, zette ik nog wat leuke dansmuziek op. En toen was ik blij verrast dat de dames spontaan begonnen verder te dansen, zalig!

Het was een deugddoende ervaring, die naar meer smaakt. De groep was zeer verscheiden: verschillende talen, culturen, godsdiensten. Maar we hadden ook heel veel gemeenschappelijk: lichaamstaal, lachen, bewegen en genieten van muziek, en natuurlijk: vrouw zijn!

Merci daarboven, het was een wondermooie ervaring!

photo-1519355673725-fe7ac3f995f2