Confessions of a …

Ik beken. Ik ben de haas in de fabel van “De haas en de schildpad”. Ik wil meestal sneller hollen dan ik kan en loop mezelf daarbij vaak voorbij.

download3

Een voorbeeld hiervan is dat ik maanden geleden dit op mijn facebook-pagina zette: “DANSCOACH/ Dansexpressie/ Danslessen op maat/ Dans-en bewegingstherapie”. Ondertussen veranderde ik het eerste naar: “Danscoach in Spe”. Ik dacht namelijk dat ik ER al was, maar helaas pindakaas moet ik bekennen: ik ben ER nog niet.

Vandaar dat ik mezelf vanaf vandaag tot “Schildpad” benoem. Ik gooi mijn hazen-outfit aan de kant en trek mijn Turtle-pakje aan. Is ook nog lekker comfortabel als ik even in mijn schulp wil kruipen.

Bij deze ook nog even een ode aan Newton, met zijn “Wet der traagheid”:

“Traagheid, ook inertie genoemd, is in de natuurkunde het verschijnsel dat een voorwerp in zijn bewegingstoestand wil volharden, d.w.z. in dezelfde richting met dezelfde snelheid wil blijven bewegen, waardoor er een kracht nodig is om het voorwerp een andere richting of snelheid te geven.”

downloadb

Ik heb meer tijd nodig. En die heb ik gekregen. Ik zou normaal in mei dit jaar een danscursus gegeven hebben bij Vormingplus in Hasselt. Helaas pindakaas was er maar 1 inschrijving. Ondertussen heb ik een nieuwe reeks gepland, in de winter van 2018, met als titel: “Dans je vrij “. De oude titel “Dansen voor Dummies” vond ik minder geschikt en kon de meer ervaren dansers ook afschrikken. Een paar maanden geleden wou de haas in mij dat het allemaal maar eens moest beginnen, dansles geven en zo. De haas was ongeduldig en wou vooruit. De schildpad kon echter niet volgen. Uiteindelijk heeft de schildpad deze strijd gewonnen. Vanaf nu gaat het wat trager gaan, maar wel in de juiste richting. Ik heb mijn danscursus al helemaal voorbereid, met oefeningen die ik zelf heel leuk vind… en eigenlijk zelf ook nodig blijk te hebben, om van mijn hoofd in mijn lijf af te dalen. Het vreemde is echter, dat ik tot nu toe veel te weinig zelf danste…wat voor veel innerlijke frustraties zorgde. Want een danslerares moet volgens mij ook vooral zelf véél en graag dansen. Daarom heb ik mezelf voorgenomen om op elke vrije dag, als ik alleen thuis ben, tenminste 1 oefening van “Dans je vrij” te doen. Ik heb er ondertussen al 3 gedaan en krijg zo ondertussen ook weer nieuwe ideeën om de oefeningen aan te vullen. Ik wil mezelf zo meer klaarstomen om dansles te geven.

Ik geloof er ook in, dat ik pas genoeg inschrijvingen krijg voor mijn volgende cursus, als mijn dans-energie op peil is. Dat wat je uitstraalt naar de wereld, krijg je terug.

Wat wil jij uitstralen naar de wereld? En wat wil jij terugkrijgen?

20170513-Sara Daemen-Dans-129-bewerkt

Denner of doenker?

Tijdens mijn job als opvoedster bij de Kringwinkel hoorde ik voor het eerst over “denkers” en “doeners”.  

Ik beschouw mezelf als een denker, in hart en nieren.  Zo ben ik bijvoorbeeld gek op plannen en agenda’s bijhouden (eentje op het werk en eentje thuis). Ik maak ook graag lijstjes allerhande, vooraleer ik tot een bepaalde actie overga. Alleen knelt nu – net daar – het schoentje, al te vaak, zo blijkt!

Actie? Ik hou van schrijven over wat ik wil doen in mijn leven…en van hierover praten en filosoferen…en van mogelijke stappen te bedenken die ik zou kunnen ondernemen… Alleen denk ik dat sommige anderen sneller tot leuke resultaten komen doordat ze via “trial and error” vaker concrete acties ondernemen. Ik kijk op naar die “doeners“. Ik denk dat een groot verschil tussen mij en “dat andere ras” is, dat zij meer onbevreesd naar de dingen des levens kijken…zij willen iets…en gaan er gewoon voor.  Ik wil iets en nog voordat ik geademd heb, schiet mijn hoofd al vol met mogelijke problemen en moeilijkheden. Mijn hoofd en denken zijn zo overheersend, dat zij vaak concrete acties tegenhouden. Op zich kan dat ook nuttig zijn om iets meer doordacht aan iets te beginnen, maar vaak remt het me teveel af.

Dus…hoe word ik van een denker een doener? Waarschijnlijk lukt dat me nooit, ik kan mezelf niet 360° laten draaien. Maar misschien kan ik een kruising proberen te worden? Een denner of een doenker? Een gezonde mix van vooruitdenken en actie?

images (2)

Magisch denken

https://nl.wikipedia.org/wiki/Magisch_denken

“Magisch denken is de overtuiging dat ideeën, gedachten, acties en woorden, of het gebruik van symbolen de loop van de gebeurtenissen in de materiële wereld kunnen beïnvloeden. In psychologische zin bedoelt men er het dwangmatige geloof van een persoon mee, dat zijn gedachten, woorden of handelingen een bepaalde gebeurtenis kunnen oproepen of verhinderen, waarbij algemeen geldende regels voor oorzaak en gevolg genegeerd worden. Hieruit kan een dwangstoornis ontstaan.”

Ik merk bij mezelf dat ik, sinds mijn laatste psychose in 2008, elke vorm van magisch denken als ‘fout’ beschouw. Zoals je merkt in bovenstaande definitie, wordt het magische denken in de wetenschap ook inderdaad als dwangmatig of afwijkend beschouwd. Ze hebben het over “algemeen geldende regels voor oorzaak en gevolg”.

Maar in mijn leven kom ik mensen tegen, die niet psychotisch zijn, en toch bepaalde vormen van magisch denken hanteren. Er bestaan tegenwoordig ook tal van boeken over “de kracht van het denken” en hoe je door je gedachten te sturen je leven in de positieve zin kan beïnvloeden. De oude opvattingen worden door deze boeken en mensen in vraag gesteld.

Soms zie ik iets opvallends, bijvoorbeeld een heel mooie veer op de grond. Mijn eerste gedachte is dan soms: “Waaw, een teken, dat ik goed bezig ben…of dat ik mindfull genoeg ben om deze veer te zien”…mijn tweede gedachte is dan meestal: “Oei, als ik nu psychotisch was, dan groeide hieruit waarschijnlijk een of andere waanidee, vanuit associaties in mijn hersenen”.

Maar stiekem wil ik zo graag magisch denken. Ik wil zo graag geloven dat je bepaalde tekens kunt zien, die jou op jouw pad verder helpen. Ik wil zo graag geloven dat positieve gedachten en visualisaties werken. En stiekem geloof ik dat ook. Alleen durf ik dit niet al te vaak openlijk te benoemen aan bepaalde mensen, omdat ze dan misschien bang zouden worden dat mijn hersenen weer in kortsluiting dreigen te gaan, als een voorbode voor een nieuwe psychose… Gelukkig heb ik een aantal vriendinnen, die ook graag magisch denken. En bij hun kan ik me volledig laten gaan, op het spoor van positief denken, energie, spiegels, tekens en groeikansen.

Ik hou ook enorm van de symbolische betekenis van sprookjes…maar in mijn psychoses was dit een wederkerend thema: mijn hersenen creëerden de vreemdste waanideeën en associaties op allerlei sprookjes… Dus momenteel heb ik een zekere weerstand voor sprookjes. Maar toch wil ik me hierin nog wel eens meer verdiepen, bijvoorbeeld:

  • Het thema van de prinses op de erwt
  • De schone slaapster
  • Hans en Grietje
  • Het lelijke eendje

Maar dat is weer stof voor een volgend blog-berichtje…

Toedoeloe!

spiegel-van-magie

 

Als je…

images (1)

Tijdens het surfen op het world wide web vond ik dit:

“Als je denkt wat je altijd dacht,

Dan zie je wat je altijd zag,

Dan doe je wat je altijd deed,

Dan krijg je wat je altijd al kreeg!”

Ik ben zelf een grote voorstander van vaste routines en structuren. Maar ik hou ook wel eens van een uitdaging, af en toe. Afgelopen dinsdag deed ik iets nieuws: ik nam in mijn eentje deel aan “de aspergetocht” in Beverst, 7 km wandelen ten voordele van Vzw Tandem. Het was niet druk en ik wandelde het grootste deel alleen. Met mijn fototoestel binnen handbereik amuseerde ik me kostelijk. Het zoeken naar leuke details om te fotograferen had een mindfull-effect op mij. Ik “zag” meer dan anders.

Bovenstaande spreuk inspireert me ook: af en toe eens iets anders denken of doen kan je leven een andere en positievere wending geven. En dan denkt mijn autistisch kantje : ja, oké, maar laten we ook maar lekker vaak hetzelfde doen… En toch wil ik, vanuit die comfortzone, nog wat vaker nieuwe dingen uitproberen! Want dan pas voel ik me echt ten volle “aanwezig” in het leven.

images

Welke nieuwe dingen hebben jullie onlangs bedacht of gedaan? Graag reactie, want dat inspireert mij dan ook weer!

Earth’s children

nnnn

Ik kan het nog niet geloven. Op een paar weken tijd heb ik dit boek van meer dan 500 bladzijden uitgelezen. Als kind las ik wel vaker (Thea Beckman, Roald Dahl), maar naarmate ik ouder werd, was ik minder gefascineerd door romans. De enige reeksen die ik gelezen heb in de laatste 20 jaar, zijn de SF-romans van Isaac Asimov en de thrillers van Nicci French. Ik las liever allerlei boeken over zelfontplooiing , want ik dacht dat ik die meer nodig had, dan gewone “fictie”. Ik kom nu echter volledig terug op die mening, want in dit boek kom ik méér mezelf tegen, dan in al die boeken over zelfontplooiing samen!

De Stam van de Holenbeer is deel 1 van de zesdelige reeks van Jean M. Auel: “De aardkinderen“. Ik hoorde een dame op mijn werk erover praten en na een korte beschrijving van de inhoud intrigeerde deze reeks me wel. Ik mag de boeken van haar lenen en dat maakt het nog specialer. Zij heeft de reeks al 17 keer gelezen! Telkens als ik weer een paar hoofdstukken verder zit, vertel ik aan haar waar ik zit in het verhaal en wat ik er interessant aan vond. Zo wisselen we van gedachten en dat schept ook een speciale band tussen haar en mij. Die was er sowieso al, omdat we qua karakter grote gelijkenissen hebben: nood aan structuur, prikkelgevoelig, creatief, zorgzaam. Ik begeleid deze dame op de werkvloer, maar soms vraag ik me af wie wie begeleid. Er is een constante wisselwerking en dat maakt mijn job nog interessanter.

Jean M. Auel beschrijft het leven van een meisje uit de oertijd, Ayla. Ze verliest haar eigen stam door een aardbeving en wordt opgevangen door een andere stam, die erg van de hare verschilt. Wat intrigeert me zo aan dit boek?

  • de beschrijving van de natuur: vb. kruiden die zij gebruiken om hun voedsel te bereiden of als pijnstiller bijvoorbeeld. Ik word hierdoor geprikkeld en hoop stiekem ook wat meer te kunnen leren over kruiden/onkruid en hun toepassingen.
  • de intermenselijke relaties in de stam, die me doen reflecteren over mijn eigen relaties.
  • het magische denken, waarbij zij alle gebeurtenissen wijden aan “geesten” en “totems”.
  • de rust in hun leven, temidden van de natuur. Zij genieten ten volle van de prille lentezon, de wind, het uitzicht, de wisseling van de seizoenen.
  • Jean M. Auel schrijft op zo’n manier dat je niet wil stoppen met lezen. De dame op mijn werk zei, toen ze me het boek overhandigde: “Ik ben eens benieuwd of je gaat kunnen stoppen”. Dat vond ik toen een rare opmerking, maar nu begrijp ik het. Ik lees vaak door totdat ik echt moe ben, maar wil zelfs dan nog niet echt stoppen.

Ik heb ondertussen het eerste boek uitgelezen. Ik heb ook al wel het tweede deel klaarliggen, maar ik wil dat houden voor als ik binnenkort op vakantie ga. Alhoewel ik me bijna niet kan bedwingen om erin te beginnen lezen. We zullen zien!

Er zou ook een verfilming zijn van het boek…maar ik weet niet of ik die wil zien, dat verknalt misschien de beelden die ik mijn hoofd heb gecreëerd over het verhaal?

jean-m-auel-film-ayla-jeune

Onlangs las ik ergens een leuke spreuk, die me raakte. Ik ben al jaren stiekem jaloers op mijn vader en anderen die veel romans lezen. Ik dacht dat ik dat niet meer kon, dat ik het verleerd was doorheen de jaren.

“Wie zegt dat hij niet kan lezen, heeft gewoon het juiste boek nog niet gevonden”.

Een dikke merci aan de dame op mijn werk, om me te inspireren en me dit boek uit te lenen. Het verruimt mijn denkwereld en maakt me weer een stukje gelukkiger. Merci.

xxx Heppie Sara

 

 

 

In de ban van…

…de weegschaal!

Zaterdag was het het personeelsfeest van mijn vriend zijn werk. We mochten aanschuiven aan een uitgebreid buffet in de Wokplaza te Genk. Enorm veel keuze, ook in desserts. Naar mijn normen heb ik me nog ingehouden, maar je eet natuurlijk iets meer dan normaal.

Vlak voor ik ging slapen, kon ik het weer niet laten. Even snel wegen. Een absurde actie natuurlijk, want na zo’n feestmaaltijd weeg je soms 1 kg meer, ook gewoon al door al het drinken bij de maaltijd. Daarna ging ik in bed liggen en probeerde te slapen. Dat lukte niet echt, want ik had opeens een bizar maar goed idee, dat me een tijdje bezig hield: laten we de weegschaal wegdoen! Ik heb namelijk een echte weegschaal-verslaving en weeg me soms ’s avonds en ’s ochtends (om het verschil goed te zien!). Mijn verslaving gaat zelfs zo ver dat ik het personeel van bodystyling op de vingers tik als hun weegschaal een verschil met de mijne aangeeft! Want in mijn hoofd is mijn weegschaal natuurlijk de juiste…

Ik heb deze verslaving al 10 jaar en heb al meerdere pogingen gedaan om ervan af te komen, meestal door de weegschaal weg te gooien. Maar telkens, na 1 maand, hield ik het niet meer uit en ging een nieuwe kopen. Dat heb ik zeker al 4 keer gedaan in de afgelopen jaren. En uiteindelijk ben ik toch alleen maar bijgekomen!

Dus zoals ik al zei: ik had een goed idee. Dat evolueerde van de weegschaal wegdoen naar de weegschaal afbreken, zodat ik de dag erna niet meer van gedachten kon veranderen. Het afbreken bleef beperkt tot het molesteren van het vakje waarin de batterij zit. Ik knipte de contactplaatjes daar kapot en hup: ze was niet meer!

download

Natuurlijk heb ik in mijn achterhoofd dat ik sowieso naar de bodystyling ga blijven gaan en daar is …een weegschaal natuurlijk! Maar dan blijft het wegen wel beperkt tot 1 keer per week, wat een gezonde regelmaat zou zijn.

Ik leef mee met alle andere vrouwen (of mannen) die deze verslaving hebben. Ik wens jullie ook toe dat jullie ervan af geraken. Want heel vaak bepaalt het getal op de weegschaal je humeur van die dag, zonde eigenlijk.

En om te eindigen nog deze tip:

253642_573081179383051_977992802_n1

 

Ben je boos, pluk een roos!

44

Ik ben opgegroeid in een warm en creatief gezin. Lieve ouders en veel groeikansen. Daarover geen kritiek. Maar als je ouder wordt, ga je toch nadenken over wat je in je jeugd gemist hebt of teveel gekregen hebt. In ons gezin was boos zijn een soort taboe. Mijn ouders zijn eerder zachte mensen, die nogal conflictvermijdend zijn. In mijn puberteit was ik een heel emotioneel kind en sloeg regelmatig met de deuren. Maar naarmate ik ouder werd, paste ik me aan aan het stramien van ons gezin en ging ook eerder voor de zachte communicatie. Dat heeft zijn voordelen, maar ook zijn nadelen. Want ik heb hierdoor niet geleerd om mijn irritaties snel te uiten. Irritaties worden in onze familie zo lang mogelijk onder de tafel gehouden. Totdat ze uiteindelijk toch naar boven schieten. Alsof je een bal zo lang mogelijk onder water duwt, maar plots ontglipt hij je.

download

Deze week werd ik geconfronteerd met mijn onkunde om mijn boosheid/irriaties te uiten. Ik ga hier geen namen noemen, maar bij twee van mijn dierbaren lukte dit niet. En door die kleine dingen op te kroppen, gaan deze soms hun eigen leven leiden. Zo werd ik er deze week ’s nachts wakker van.

Dus ik doe een wilde oproep: benoem je irritaties regelmatig (op een fatsoenlijke manier weliswaar). Maar laat ze niet zo lang sudderen tot je soep met balletjes hebt gemaakt, zoals ik. Je hebt er méér last van achteraf als je het opkropt!

En dan eindig ik met de woorden van mijn metekindje’s favoriete film: “Let it go, let it go, can’t hold it back anymore!”