Stardust

Vanochtend, tijdens een knuffelmoment met mijn liefste, kreeg ik dit beeld door.

Voor mij helpt dit beeld me om mijn leven wat te relativeren. Soms focus ik héél erg op bepaalde details, maar vergeet ik het grotere geheel. Ik kan me bijvoorbeeld heel erg opjagen aan tandpijn en die irritatie dan moeilijk loslaten. Maar uiteindelijk is het ook maar tandpijn, die overgaat.

Eckhart Tolle deed hierrond een mooie uitspraak: “This too, shall pass…” Alles gaat voorbij, zowel goed als slecht en de enige zekerheid die we hebben is dat we dit leven niet kunnen overleven. Dat kan je heel melodramatisch bekijken, maar voor mij betekent het eerder iets rustgevends. Ik geloof in een universele energie, waaruit wij allemaal opgebouwd zijn, die je ook “sterrenstof” zou kunnen noemen. We zijn hierdoor allemaal verbonden en gaan uiteindelijk allemaal terug naar die bron. Dit is alleszins mijn visie, die mij geruststelt dat alles goed komt.

Geniet van deze dag, weer een nieuwe kans om je goed te voelen,

Dikke virtuele knuffel,

Saar xxx

Planting a seed

Soms wil ik mensen adviseren en tips geven om hun leven te verbeteren. Soms helpt dat. In mijn opleiding Ervaringswerker GGZ (UCLL) leer ik echter dat het op lange termijn beter werkt om oplossingsgerichte vragen te stellen, vb. Wat kan jij zelf doen om je situatie nu te verbeteren, welke kleine stap kan je vandaag al zetten? Hierbij kan je kleine tips geven, maar het werkt effectiever als iemand zelf zijn stappen bedenkt en kiest.

Mijn valkuil is dus dat ik iets te snel afkom met “tips en trics” die mij in mijn leven geholpen hebben. Ik vermoed dat mijn vriendinnen dit kunnen beamen, ik doe niets liever dan adviezen geven.

Maar er is een quote die zegt: “Words don’t teach”. Het is niet omdat je iets uitlegt aan iemand, dat die persoon jouw gouden raad ook effectief zal toepassen. En dat ja, dat vind ik soms frustrerend. Maar ik denk dat mijn ouders mij gedurende mijn leven, ook al ontelbare tips gegeven hebben, die ik ook vaak in de wind sloeg. Het komt erop neer dat je vaak zelf eens tegen de lamp moet lopen om iets te begrijpen en toe te passen.

Ik heb net een leerrijke stage achter de rug in een psychiatrisch zorgcentrum. Ik heb zeer boeiende gesprekken mogen voeren met verschillende mensen. Ik hoop dat ik van betekenis was en ik hoop, dat mijn goedbedoelde adviezen, toch een beetje zin hadden. Misschien heb ik wel een klein zaadje van hoop geplant bij sommigen. Dat zou al heel mooi zijn!

Nog een fijne dag,

Saar xxx

Ik en mijn stukjes

Op dit moment doe ik stage als ervaringswerker in een psychiatrisch ziekenhuis. Het is een heel confronterende periode: de stage lijkt een gigantische spiegel waarin ik mijn onzekerheid, faalangst en gepieker uitvergroot tegenkom. Maar er schuilen dus ook enorme groeikansen in deze fase, dat besef ik.

Mijn stagementor houdt me ook vaak een spiegel voor, via opbouwende feedback. Zo gaf ze me de tip dat ik niet altijd met mijn hoogsensitiviteit (HSP) moet schermen: “Ja, ik kan dat niet, want ik ben HSP…..Of ik wil dat zo doen, omdat ik HSP ben….. Bij het voorstellen aan cliënten gebruikte ik dit blijkbaar ook. Zij wou me duidelijk maken dat mijn HSP maar een stukje van mezelf is en dat ik veel méér ben dan alleen HSP.

Dus vandaag een oproep om je niet te fixeren op 1 bepaald stuk van jezelf. Iedereen heeft wel stukjes die men liever niet zou willen hebben. Maar we zijn allemaal een bonte mix van eigenschappen en talenten en valkuilen en herinneringen en dromen.

Zo ben ik bijvoorbeeld hoogsensitief, maar ook een dappere doorzettende dame. En ik heb een zeer perfectionistische kant en veel faalangst, maar ik ben ook een bewuste creatieve tekenares. Ik (en jij dus ook) besta uit zoveel stukjes, die ik nog niet eens allemaal ken. En ja, mijn angst om te falen overvalt me nog vaak, maar ik kan die angst ook als een klein stukje beschouwen dat ik met me meedraag. Op die manier blijf ik me toch rustig en zelfzeker voelen. En wees blij met al je stukjes, de bonte mix maakt je leven sowieso ook minder eentonig.

Deze blog is ook een stukje van mezelf, waarop ik best trots ben.

Ik wens jou ook toe dat je trots kan zijn op heel veel stukjes van jezelf.

Veel moed,

xxx Saar

Proud

Mezelf vergelijken met anderen. Een valkuil waarin ik geregeld trap. Ik vergelijk me meestal met een fictieve “normale, gemiddelde mens”. Die bestaat natuurlijk niet. Niemand is normaal, niemand is perfect. In deze vergelijking zie ik toch nog vaak wat ik niet heb: een job, een inkomen, een normaal gevoelsleven, een normaal denkpatroon… En dan verlies ik altijd. Want ik ben een beetje afwijkend van die zelfgecreëerde norm.

Dus vandaag een pleidooi voor “anders zijn”. In plaats van “afwijkend”, zou ik mezelf ook kunnen noemen: speciaal, origineel, uniek, one of a kind, authentiek,….Dat voelt al veel beter.

En inderdaad, neen, ik heb nog altijd geen betaald werk gevonden. Dit om verschillende redenen, weer een verhaal apart. Maar ik heb wel veel andere dingen gedaan in mijn leven, waarop ik hartstikke trots ben, dat besefte ik gisterenavond. En dat zijn geen normale, standaard dingen.

Ik ben echt trots op het feit:

  • dat ik 3 manische psychoses overleefde met de meest lollige en beangstigende waanideeën.
  • dat ik al sinds 2008 psychosevrij ben en trouw elke dag mijn pilletjes neem.
  • dat ik stilaan echt leer omgaan met mijn emotionele stormen.
  • dat ik het monster in mijn hoofd kan doen zwijgen.
  • dat ik mijn diepgewortelde zelfhaat heb omgebogen naar een milde zelfliefde.
  • dat ik deze unieke blog beheer.
  • dat ik sinds een jaar elke dag met veel plezier teken.
  • dat ik al 45 jaar als hooggevoelige persoon de prikkels van deze wereld trotseer.
  • dat ik aan het studeren ben voor ervaringswerker GGZ.
  • dat ik al 10 jaar samenwoon met een prachtige, rustige en wijze man.
  • dat ik nog leef .
  • dat ik nooit opgeef.
  • dat ik geëvolueerd ben van een naïef onbewust wezen, naar een bewuste assertieve dame.
  • dat ik mijn inzichten kan delen via het internet en zo hopelijk herkenning bied aan anderen.

Dus als jij je ook “anders voelt”, denk dan eens na waarop jij trots bent. Stop met jezelf te vergelijken met anderen. Niet iedereen heeft moeten vechten met draken en duivels in zijn hoofd, emotionele rollercoasters moeten ondergaan en de diepgewortelde zelfhaat en schaamte moeten leren overwinnen. Dus wees trots op jouw voorbije veldslagen. Want die heb je toch maar mooi overleefd!

Ik wens je moed, hoop en een trots gevoel toe.

Yes we can!

xxx Saar

To control or not to control

Controle. Daarover wil ik het vandaag even hebben.

Er wordt mij vaak gezegd: “Jij wil overal controle over, laat het los, laat het los…” Dat begrijp ik. Ik wil ook veel controle. En ik laat al veel meer dingen los dan vroeger, ik probeer het principe “Go with the flow”, vaker toe te laten. Maar het is nu eenmaal een gegeven dat ik controle toch ook leuk blijf vinden.

Over héél véél dingen hebben wij als mens géén controle:

  • het weer
  • het gedrag van andere mensen
  • corona
  • de zon en de maan
  • de dood

Ik denk vaak dat ik wél controle krijg, door bijv. dingen in mijn agenda tijdig in te plannen, dat geeft me wel een bepaald gevoel van controle. Maar helaas pindakaas loopt het leven vaak anders dan gepland.

Maar ik geef niet op. Ik ben blijven zoeken naar dingen, waarover ik effectief wél controle heb. En er zijn zo dingen. Zeker in deze chaotische corona-tijden op planeet aarde, zijn die dingen voor mij belangrijk. Een gevoel van controle, macht, zekerheid. En dus analyseerde ik drie belangrijke items, waarover wij, hier en nu, dus wél degelijk controle hebben. En dat zijn de volgenden drie items:

  1. Je gedachten: je kiest zelf wat je denkt. Je kan leren om je gedachten te sturen, positiever te krijgen. Dat vraagt bewuste aandacht in het moment, maar het is doenbaar. En het voelt heel bevrijdend als je je negatieve stemmetjes de kop kan indrukken. (zie ook mijn stukje met titel “Mijn Gollum”).
  2. Je beweging: je kiest zelf hoeveel je per dag beweegt. Je kan jezelf fitter krijgen door hiervoor bewust te kiezen. Op welke manier, dat kies je zelf.
  3. Je voeding: je kiest wat je in je mond stopt. Dit is niet altijd gemakkelijk, ik spreek uit ervaring van eetbuien, maar het is ook doenbaar. Het vraagt tijd en ook weer, bewuste liefdevolle aandacht voor jezelf.

Dus vandaag een pleidooi voor controle. Of noem het “kiezen”, dat klinkt misschien positiever.

Aan jou de keuze.

xxx Saar

Painting my life


Ik geloof in de kracht van positieve focus, zeker in deze bizarre bevreemdende tijden op planeet Aarde. Je hoeft geen bepaalde religieuze geloofsovertuigingen te hebben, om toch aan te voelen welke gedachten beter of slechter voelen. Ik persoonlijk, geloof hierbij ook wel in de wet van de aantrekkingskracht, maar ieder zijn geloof natuurlijk. Wie ben ik om te beweren dat ik “de waarheid” in pacht heb?

Klagen of appreciëren?

In onze smalltalk in de supermarkt of bij de bakker, klagen we als mensheid al héél snel over bijvoorbeeld het weer “Amaai wat een regen deze week hé“. Het zit zo ingebakken in onze communicatie, dat de meesten dit niet eens meer beseffen. Maar je voelt je echt beter als je stopt met klagen. De positieve tegenhanger van klagen is appreciëren. Dus vandaag besloot ik om zoveel mogelijk dingen in mijn directe omgeving te appreciëren, gewoon omdat ik daardoor een positiever humeur ontwikkel en me gewoon beter voel. Want ik geef toe, ook ik heb eerder de neiging om te benoemen wat niet goed loopt. En zelfs al denk je “Maar ik heb het wel veel moeilijker dan Sara!”, dan nog heb je zeker en vast kleine dingen die je kan appreciëren en die je een instant humeur-boost kunnen geven.

Dus vandaag, Hier-en-Nu, apprecieer ik:

  • de versgebakken broodjes die ik seffens ga opeten
  • de roosjes uit de supermarkt, die samen met bladeren uit de tuin een mooi boeket vormen
  • het zachte kussen, hier onder mijn zitvlak
  • mijn lieve partner, die ook thuis is
  • mijn ongelooflijk lieve kat Prutske
  • de online-dates met vriendinnen
  • mijn huidige studie
  • mijn vrijwilligerswerk
  • eten
  • slapen
  • TV
  • mijn auto
  • mijn huis en tuin
  • mijn familie
  • mijn vriendinnen
  • muziek
  • Esther Hicks
  • Eckhart Tolle
  • boeken
  • dansen
  • schrijven
  • tekenen
  • ademen
  • wandelen
  • fietsen buiten
  • fietsen op de hometrainer
  • een spiegel
  • een bed
  • een zetel
  • de regen
  • de zon
  • de maan
  • de dagen
  • de nachten
  • medicatie
  • dokters
  • liefde
  • vlinders
  • lachen
  • mopjes
  • ….

En ga zo maar door. Het opsommen van ogenschijnlijk banale items, geeft echt een goed gevoel.

Probeer het zelf maar eens, het werkt echt!!

Dikke virtuele knuffel,

Saar xxx

Hoe fijn is het…

Hoe fijn is het om zielsverwanten te ontmoeten.

Hoe fijn is het om het goede in anderen te zien.

Hoe fijn is het om van mezelf te leren houden.

Hoe fijn is het om, liggend in bed, inspiratie te ontvangen om iets te tekenen en dat dan ook op papier te krijgen.

Hoe fijn is het om in een positieve toekomst te geloven.

Hoe fijn is het om te geloven dat ik nu echt leer omgaan met mijn ups en downs.

Hoe fijn is het om in wonderen te geloven.

Hoe fijn is het om te leren mijn gedachten te kiezen en zo ook mijn gevoel positief te kunnen beïnvloeden.

Hoe fijn is het om mooie vooruitzichten te hebben en te beseffen dat ik die zelf gecreëerd heb.

Hoe fijn is het om deze blog te hebben.

Hoe fijn is het om dingen te leren loslaten door te focussen op iets positiefs.

Hoe fijn is het om te beseffen dat ik anderen inspireer en herkenning bied.

Hoe fijn is het om helemaal mezelf te mogen zijn.

Hoe fijn is het om voor mezelf te kiezen.

Hoe fijn is het leven.

Bedankt Universum, voor deze kans om hier op aarde meer mezelf te worden.

Dikke merci

Ik wens jou, lieve lezer, ditzelfde gelukzalige vredevolle gevoel toe dat ik nu ervaar.

Als ik dit kan creëren, dan jij ook. Neem dat maar aan van een hardnekkige perfectionistische ex-doem-denker!!

Een fijne dag gewenst,

Saar xxx

Mijn Gollum (deel 1)

Op 7 april 2019 schreef ik een stukje met als titel “Voice Dialogue”. Dit gaat over het ontleden van je persoonlijkheid in een aantal “ikken”, waarvan de ene al wat dominanter is dan de andere. Het doel hiervan is vooral om je verdrongen ikjes ook wat meer zeggingskracht te geven. Ik vond het indertijd een leuke oefening, maar heb er sindsdien toch niet meer mee gewerkt. Ik vind het een beetje ingewikkeld met al die verschillende ikjes.

Ondertussen ben ik me wel terug héél bewust geworden van één van mijn ikjes: mijn innerlijke criticus. Dit is een zéér dominant stuk van mezelf, dat soms verandert in een boosaardig monster. Volgend fimpje illustreert dit perfect: Alfred & Shadow- A Short Story about Self-Criticism. Let op, als je ook veel last hebt van een innerlijke criticus, kan dit je wel even raken.

Mijn innerlijke criticus is zéér sluw. Het Lord of the rings-personage “Gollum” past wel bij hem qua uiterlijk.

Amazon.com: The Lord of The Rings - The Two Towers - Movie Poster: Gollum  (Size: 27 inches x 39 inches): Prints: Posters & Prints

Mijn Gollum is listig en snel. Vooral als ik moe of onoplettend ben, slaat hij toe. Het lijkt erop dat hij mij express een slecht gevoel wil geven, door:

  • negatieve kritiek op mezelf te geven vb. loser, dikke, lelijke…
  • rampscenario’s in mijn hoofd te visualiseren
  • vreemde beelden te projecteren in mijn hoofd, die me een slecht gevoel geven

Volgens mij is Gollum al héél lang een deel van mezelf. Een psycholoog of psychiater kan hem waarschijnlijk heel goed verklaren door termen als perfectionisme, faalangst, onzekerheid, het onderdrukken van mijn echte ik…. Het helpt me enorm om Gollum te visualiseren als een stuk buiten mezelf, maar dat toch verbonden is met mij. Volgens mij gaat Gollum nooit meer weg, maar ik kan hem wel kleiner maken. Ik wil hem ook niet verdringen, maar de confrontatie aangaan. Ik probeer nu vaker “Stop” te zeggen als hij weer vreemde dingen zegt tegen mij. In discussie gaan heeft geen zin, wel duidelijk mijn grenzen stellen en zeggen dat ik dit niet leuk vind.

Dit proces helpt me om me krachtiger te voelen. Ik heb de kracht in mezelf om sterker te worden dan mijn Gollum. Want aangezien Gollum een deel van mezelf is en vaak héél dominant en krachtig op een negatieve manier, moet het ook mogelijk zijn om die kracht positief te gebruiken.

Mijn diagnose bipolair heeft me in dit proces niet geholpen. Door deze stempel beschouwde ik mezelf jarenlang als een freak der natuur, die alleen in de maatschappij kon functioneren door het nemen van medicatie. Ik voelde me jarenlang als een soort slachtoffer van mijn stoornis, hulpeloos en zwak, overgeleverd aan de emotionele stormen die bij bipolair zijn horen. Maar nu niet meer, ik neem het heft in eigen handen. Ik ben ook wel een beetje boos op de psychiatrie omdat ze mij 12 jaar geleden, bij het meedelen van mijn diagnose en pillencocktail, nooit gesproken hebben over de invloed van een innerlijke criticus op je stemmingen. Dit had mij 12 jaar geleden al héé veel kunnen helpen. Ach ja, laat ik dan nu maar héél fier zijn op mezelf, als autodidact, dat ik dit nu zelf achterhaald heb.

Iedereen heeft wel een soort innerlijke criticus, maar die is niet altijd zo groot of dominant aanwezig. Een milde vorm is zeer normaal en helpt je ook om alert te blijven en je best te doen. Maar ik geloof dat bij veel psychisch kwetsbare mensen deze criticus monsterlijke vormen aanneemt, die enorm veel invloed hebben op je dagelijkse gevoel. De eerste stap is om je er bewust van te worden en daarom schrijf ik dit blogbericht. De tweede stap is het zoeken naar manieren om jouw criticus het zwijgen op te leggen, dat is voor iedereen anders. Natuurlijk kan je altijd “Stop” zeggen, maar dat is niet altijd genoeg. Een zéér effectieve manier bij mezelf is bijvoorbeeld muziek opzetten. Mijn Gollum houdt daar absoluut niet van en verdwijnt dan helemaal, zeker als ik ook nog eens begin te dansen!

Ik hoop van harte dat jij niet zoveel last hebt van je innerlijke criticus als ik. En als je er toch last van hebt, dan hoop ik je manieren vindt om hem te doen zwijgen.

Als ik het kan, dan jij ook!

xxx Saar

Je kan het zelf

img_20200806_112211

“Neem het heft in eigen handen”, een uitspraak waarvan ik meestal wel houd. Ik vind het leuk om zelf te beslissen wat ik wil doen in mijn leven, op werkvlak en privé. Ik hou ervan om aan mezelf te werken, mezelf te ontplooien en nieuwe uitdagingen te stellen.

Maar… toch wil ik dit niet altijd, zo bleek deze week. Ik ben namelijk een hoogsensitief wezen en heb nogal wel eens last van heftige emoties. De upjes zijn zalig en mijn vriend is daar ook een beetje jaloers op…maar de downtjes zijn zeker niet benijdenswaardig, zo ook zondagvoormiddag en maandagvoormiddag en dinsdag… Ik had vrij veel last van mijn emoties en verviel al snel in doemdenken en zwartgalligheid. De aanleidingen waren telkens kleine mugjes, waarvan ik in mijn hoofd gigantische olifanten maakte.

En dus de leuze “Neem het heft in eigen handen” kon ik in die sombere buien wel verwensen. In plaats van iets te doen om de bui te doen overwaaien (en ik ken best een heel arsenaal aan mogelijke methodieken en oefeningen, die ik nota bene altijd aan vriendinnen aanraad).. deed ik niets positiefs. In plaats daarvan begon ik heel negatief te denken en vooral boos te worden op het Universum: “Godverdomme, waar zijn jullie nu, waarom helpen jullie mij nu niet?”

Na uren van zwartgalligheid en doemscenario’s afspelen in mijn hoofd, nam het gezonde stuk in mezelf gelukkig effectief het heft in handen: we gingen dus even mediteren in de tuin. Na een korte conversatie met mezelf kreeg ik een heel helpend inzicht. Wat als het Universum het telkens helemaal overnam van jou als het niet goed ging? Dan zou je je achteraf nog zwakker voelen dan anders, wetende dat je gered moest worden om te overleven. Net doordat het Universum niet onmiddellijk ingrijpt bij problemen, heb je de mogelijkheid om zelf te leren hoe je je beter kan voelen. En dan voel je je achteraf eens zo sterk.

Dus ik wens jullie ook toe dat je de kracht in jezelf ontdekt om jezelf te helpen als het iets minder gaat. Je kan het. Als een zo geflipt wezen als ikzelf dat kan klaarspelen, dan jij zeker en vast ook!

xxx Saar

img_20200806_112201