Oude koeien

Ik begon deze blog een paar jaar geleden met de bedoeling om leuke positieve berichtjes te posten, die mensen konden inspireren en hoop geven.

Vandaag is de ondertoon echter wat zwaarmoediger. Op zich heb ik geen moeite om dit op het internet te posten, omdat ik op deze manier misschien ook herkenning kan bieden aan anderen die ook wel eens last hebben van een zwaar gemoed. Door mijn eigenheid wisselen positieve en negatieve stemmingen zich af. Dat is de aard van het beestje.

De gesprekken in mijn groep (zie vorig blogbericht) hebben ervoor gezorgd dat ik een aantal van mijn denkpatronen in twijfel ben gaan trekken. Zo heb ik jarenlang gedacht dat ik best goed was in het verwerken en uiten van emoties. Door mijn HSP heb ik wel vaker heftige emoties, en die kwamen er toch uit, dacht ik… niets is minder waar. Ik heb bepaalde personen in mijn leven ook jarenlang verweten dat ze teveel emoties en herinneringen opkropten…blijkt dat waar je met je eigen vinger naar wijst, veel over jezelf vertelt. En dat heeft mijn groep me geleerd. IK ben degene, die jarenlang bepaalde dingen verdrongen heeft, herinneringen, emoties… IK dus. Dat was wel een schok. Dit is vooral de voorbije weken duidelijk geworden. Beetje bij beetje kwamen herinneringen boven drijven, die leken ergens ver weg te zitten, in de uithoek van mijn zolder. Oude herinneringen met een grote emotionele lading. Ik heb de laatste weken dan ook een rollercoaster aan emoties doorworsteld. Ik heb het gevoel dat ik in een kuil lag, van zachte warme modder. Ik was als verlamd en voelde me vuil en loom en moe. En elke keer als ik er bijna uit kon kruipen, werd ik weer omlaag getrokken. Weer een hoop emoties die zichzelf aan de oppervlakte brachten.

Het is heftig geweest. Afgelopen donderdag zat ik weer in de groep en merkte ik dat ik er nog niet klaar mee ben. Het verwerken gaat trager dan verwacht. En is pijnlijker dan ik dacht. Toen ik voor het eerst naar deze groep ging, dacht ik dat ik vrijwel klaar was met mezelf, ik had een vrij hoge dunk van mezelf. Die is nu weg. Ik bekijk mezelf nu meer als een mens met een zwaar verleden, veel kleine kantjes en nog een hele weg te gaan.

Ik hoop dat jij, die dit leest, de meeste dingen uit je verleden verwerkt hebt. Ik hoop dat er geen dingen meer zijn, die op je wegen en je stiekem, vanuit diep vanbinnen, omlaag trekken. Moest dat toch zo zijn, dan wens ik je ook een plaats of persoon toe, waarbij je jouw herinneringen een plaats kan geven en je emoties de vrije loop kan laten gaan. Want hoe je het draait of keert, oude koeien moet je soms wel nog eens één keertje uit de gracht halen, om de patronen van het heden beter te begrijpen. Laat ze nog maar eens een keertje loeien, het zal je opluchten en bevrijden. Hoe moeilijk dat proces ook is.

En ik ben niet bang van oude koeien. Dus kom maar af, we zullen ze laten loeien!!

photo-1425149620383-70964d1e7a9d

Advertenties

Omdenken

Hier zit ik weer voor mijn laptopje. Gezellig in mijn eentje, rust in huis.

Ik zou het graag willen hebben over de groep waar ik sinds een tijdje elke donderdagvoormiddag naar toe ga. Om niemand zijn privacy ook maar enigszins te schenden, ga ik het enkel hebben over mijn eigen proces daar en bepaalde algemene processen. De naam van de groep, locatie en leden ga ik heel bewust niet vernoemen, omdat ik niet wil dat iemand zich er daardoor opeens onveilig zou voelen. Want dat is nu net waar die groep voor staat. Een veilige omgeving waarin je volledig jezelf mag zijn, met al je kleine kantjes.

Ik ben een psychisch kwetsbaar persoon. “Via via” ben ik daardoor ook in deze groep beland. Het is een soort praatgroep, waarin iedereen wel een bepaalde eigenheid heeft en moeite heeft om zijn leven in de juiste richting te krijgen. Doch ik wil ook benadrukken dat deze manier van groepsgesprekken volgen voor iedereen zinvol zou zijn, omdat je er namelijk leert “omdenken”. Ook personen die psychisch niet kwetsbaar zijn, zouden hier een enorme baat bij hebben. Want iedereen heeft wel zijn kleine kantjes, die hij of zij liever niet wil zien.

Het gesprek ontstaat elke donderdag opnieuw. Iemand begint met een anecdote die hem die week heeft bezig gehouden, en de groepsleider en groepsleden luisteren hier actief naar. Met actief bedoel ik: er worden diepgaande vragen gesteld naar het gevoel achter een bepaalde irritatie of situatie. En dat is waar het omdenken begint: Waarom irriteer jij je bijvoorbeeld aan die persoon? Welk gevoel zit daarachter? En keer op keer merken we in de groep dat de meeste mensen de neiging hebben om met de vinger naar die ander te wijzen: “Die ander doet iets waardoor ik mij irriteer. De schuld ligt bij die ander.”

Iedereen heeft in zijn leven wel bepaalde personen gehad aan wie hij of zij zich irriteerde. Je vader, moeder, broer of zus….familieleden….klasgenootjes, noem maar op. Als je heel eerlijk naar jezelf kijkt, kan je wel minstens één iemand aanwijzen. Aanwijzen, daar schuilt weer het omdenken in: kan je bij die specifieke irritatie ook naar jezelf kijken? Als je een bepaald onrecht is aangedaan, valt daarover natuurlijk geen twijfel, onrecht is onrecht. Maar de irritatie die je daarover nog steeds voelt, daaraan kan je wel werken. En zo kan je daar vanaf geraken. Dingen die je zijn overkomen, kan je niet meer veranderen. Maar al die patronen die daardoor in jouw handelen ontstaan zijn, kan je wel aanpakken.

De beginsleutel van het omdenken, ligt erin om eerst te begrijpen en te beseffen wat er in jezelf gebeurt als je getriggerd wordt door iets of iemand: wat zijn mijn dieperliggende emoties hierbij? Voel ik me in de grond onzeker, afgewezen, genegeerd of gekleineerd?  De tweede stap is om die emoties toe te laten, ze er gewoon te laten zijn, ze te erkennen. De derde stap…..die ken ik zelf nog niet goed! Ik zit zelf momenteel vast in het proces om bepaalde dingen van vroeger te doorworstelen en te begrijpen. Volgens de gespreksleider is de volgende stap om je nog méér bewust te leren zijn van jouw innerlijke processen, want je zal nog wel eens vaker getriggerd worden.

Op zo’n trigger-moment is het de kunst om dit te erkennen, te voelen en er op dat moment dan ook wat afstand van te nemen. En dan kan je leren om heel anders te reageren dan je gewend ben en zo je oude ingeslepen patronen te doorbreken. Je moet wel bereid zijn de diepste confrontatie met jezelf aan te gaan.

De kracht van de groep schuilt er ook in dat je in een aantal aspecten van de verhalen van anderen jezelf herkent. Je hebt dan misschien niet exact hetzelfde meegemaakt, maar je hebt wel vergelijkbare gedragspatronen ontwikkeld, die je op dit moment in je leven storen. We geven elkaar daarbij vaak herkenning en bevestiging.

Je voelt je niet meer alleen op de wereld met jouw eigenheid. Hoe meer je ook doorheen je eigen proces geraakt ben, hoe beter je ook naar de anderen kan luisteren en diepgaande vragen kan stellen. Ik hoop daarin nog meer te kunnen groeien in de toekomst en zo mijn ervaringen te kunnen inzetten om ook anderen te leren omdenken. Want het voelt aan als een bevrijding. Stapje voor stapje, ik kan het iedereen aanraden.

43e39040

Fairy dust

Ik mocht deze week weer genieten van een visualisatie-sessie bij The Banyan Tree in Genk. Blijkbaar bekijk ik het leven nogal serieus (nou nou dat wisten we nog niet hé)….en om het leven wat speelser en lichter te maken mocht ik een fantasie-figuur visualiseren. In mijn beleving dacht ik onmiddellijk aan een rose elfje…

De oefening bestaat er nu in om dit elfje altijd met me mee te nemen en er af en toe verbinding mee te maken. In feite maak je dan verbinding met het speelse element in jezelf, dat ergens wel moet zitten in mijn diepere ik…alleen wordt dit vaak over-ruled door mijn alles-overheersende hoofd-denken.

Ik vind het zalig om in de Banyan Tree langs te gaan. Ik beschouw de docente als een goede fee, ze ziet er zelfs een beetje sprookjes-achtig uit, in haar cursus-ruimte in de tuin. Ze vertelt over de kracht van de oerenergie en over hulp vragen aan het Universum. Ze gelooft in andere dimensies en de kracht van gedachten. Ik voel me daar helemaal thuis en begrepen. En ik krijg er ook hoop dat alles goed komt.

Bedankt Banyan Tree, het heeft me weer deugd gedaan!

xxx Sara

photo-1499343162160-cd1441923dd3

De kracht van de kamerplant

Ooit deed ik een wens. Ik wenste uit het diepste van mijn hart dat ik later een leuke man zou vinden en gelukkig oud zou kunnen worden met hem. Ik had toen ergens gelezen dat je die wens moest opschrijven en in de aarde begraven…bij gebrek aan beters heb ik toen een briefje in de pot van de kamerplant gestoken, op mijn toenmalig appartementje.

Nu, zoveel jaren later, besef ik dat mijn wens is uitgekomen. Ik heb in 2010 een prachtig mannelijk exemplaar gevonden, mijn lieve vriend. Hij is mijn steun in al mijn down-momenten en stopt nooit met zijn onnozele grapjes. Hij is mijn rots in de branding.

yucca-elephantipes-palmlelie

Bedankt universum, om mijn wens te laten uitkomen.

Ik wens dit iedereen toe, op deze rustige zondagochtend.

xxx Saar

De clou

Ik heb in het begin van het jaar samen met een goede vriendin een collage gemaakt. En daarnaast hebben we toen ook weer lekker diepzinnig gebabbeld, “one of my favorite things”! Zij kan de dingen des levens altijd zo mooi omschrijven en verklaren. Ik vroeg haar toen wat de zin van mijn leven kon zijn, met mijn bipolaire schommelingen en zo… Ze zei me: misschien is jouw levensles gewoon om in evenwicht proberen te blijven. En dat klonk zo simpel, maar oh zo waar.

De “clou” van mijn leven zou kunnen zijn:

“Met de voeten op de grond

in evenwicht blijven

en op kleine schaal

samen met andere mensen

wonderbaarlijke dingen

te verwezenlijken”

Croque Monsieur

Ik heb al vaker goede voornemens gemaakt en zoals bij de meeste mensen deze zelden volgehouden. Dit jaar is het echter wel gelukt met iets te beginnen en ik doe dit nog steeds…hout vasthouden natuurlijk.

Ik sta bijna elke dag van de week op om 5u45. Het huis en de wereld zijn dan nog stil, zalig. Mijn vriend is niet zo zot om ook zo vroeg op te staan, dus ik heb het gelijkvloers gedeelte helemaal voor mij alleen. Ik ga dan ook wel heel vroeg slapen ’s avonds!

Eerst eet ik en dan om 6u00 stipt begin ik. Ik zet een vrolijk liedje op en begin heel zot te dansen. Zonder mooie pasjes, gewoon even de remmen los. Zalig. Zo danste ik net op het “mega-over the top” liedje van Gert en James: “Croque Monsieur”. Dat moet je echt eens beluisteren, geeft je een instant goed gevoel.

Mijn humeur is sinds dit ochtendritueel echt wel verbeterd. En met mijn bipaloriteit is dat een zegen en broodnodig soms.

Op sommige liedjes heb ik ook een affirmatie bedacht en bijhorende dansmoves. Zo heb ik in januari echt vol overtuiging staan zingen: “Ik heb een nieuwe job, met veel beweging erin, ik ….” op de tonen van het liedje “Up with people”. Een paar weken later vond ik inderdaad een leuke job, waarvoor ik ook gesolliciteerd heb. Ik heb het echter niet gehaald. Ik geloof dat ik die job niet heb gekregen, omdat mijn onbewuste gedachten hierover eerder negatief waren en ik veel twijfelde aan mijn kunnen. Ik geloof echter nog steeds dat overtuigde positieve gedachten en dus ook affirmaties een positieve energie kunnen creëren in je leven, waardoor je positieve dingen aantrekt. Maar ieder zijn overtuiging natuurlijk, voor sommigen klinkt dit al een beetje zweverig?

IMG_20180120_061945

Ik wens iedereen vandaag een positief humeur toe. Voor psychisch kwetsbare mensen zoals ik zelf is dit echt niet evident. En als het even niet meezit, dans dan even mee op “Croque Monsieur”, het werkt gegarandeerd!

xxx Saar

Ps: Hier nog een link met meer info over affirmaties:

https://www.justbeyou.nl/positieve-affirmaties-voor-een-positieve-kijk-op-het-leven

Samen op reis

In de geestelijke gezondheidszorg is de herstelvisie in opmars. Ik moet eerlijk zeggen, tot voor kort had ik er zelf nog nooit van gehoord, spijtig eigenlijk, met mijn psychische eigenheid. In het kader van een vacature ben ik me erin gaan verdiepen en ik vind deze visie geweldig. Een interessant boekje hierover is het werkboek “Samen werken aan herstel” van Grace Verween en Filip Abts.

In een notedop: je wordt niet meer als “patiënt met een stoornis”, maar als “mens met kwaliteiten” bekeken. Je bent veel meer dan jouw psychische eigenheid en de focus ligt op het versterken van jouw krachten, talenten, kwaliteiten. Je hoeft niet genezen te zijn om hersteld te zijn: je kan leren leven met je pijnpunten door je krachten te versterken.

IMG_20180211_131300

Op reis naar herstel. Iedereen kiest zelf zijn doelen, dromen, wensen. Een psychisch kwetsbaar persoon is meestal uitgerust met een gammeler bootje dan de gemiddelde mens. Je kan het vergelijken met een klein zeilbootje: het is sneller onderhevig aan wind en golfslag dan een olietanker bijvoorbeeld. In een zeilbootje is ook meer werk nodig om het stabiel en op koers te houden. Maar het ene zeilbootje is het andere niet, iedereen is uniek.

IMG_20180211_131250

Herstellen hoef je gelukkig niet alleen te doen, je kan af en toe aanmeren in een veilige haven. Je kan op allerlei manieren steun krijgen om jouw reis tot een succesverhaal te maken. Familie, vrienden, hulpverleners, noem maar op, je hoeft maar op de juiste deur te kloppen en er staat wel iemand voor je klaar. Misschien wil iemand wel graag voor een tijdje met je meezeilen? In andere provincies heeft men ook specifiek een “herstelacademie” opgericht, waar je samen met andere lotgenoten herstel-cursussen kan volgen. Meer info op http://www.herstelacademie.be . Het aanbod daar is heel uitgebreid: voor ieder wat wils. In Limburg zit men in de opstart-fase.

IMG_20180211_131239

Een herstel is voor iedereen anders. Iedereen heeft andere dromen en doelen. Wat voor mij persoonlijk primeert, is dat ik in evenwicht ben. Ik zoek al jaren naar het versterken van mijn krachten, als tegenhanger van mijn kwetsbaarheden. Mijn twee grootste krachten zijn schrijven en dansen. Die houden me in evenwicht. Maar dit kan voor iemand anders iets helemaal anders zijn…ook hier geldt: je bent een uniek persoon met jouw persoonlijke wensen en noden. Het is de kunst om jouw krachten te ontdekken en te versterken.

Veel succes op jullie reis. Misschien daarom geen reis naar herstel…noem het misschien een reis naar meer jezelf zijn? Ook als niet-kwetsbaar persoon kan je op zoek gaan naar een authentieker bestaan, waarin je helemaal jezelf kan zijn, met al je kleine kantjes.

Want hebben we die niet allemaal?

xxx Saar