In de wolken

We leven in een digitaal tijdperk. Ik heb lang gezworen om nooit een smartphone te kopen, maar het is er een tijd geleden toch van gekomen… Waar is de tijd…dat we thuis nog een telefoon met een draaitoets-schermpje hadden!

gpo_746-rotary-ivory

Ik was pas in de twintig toen ik mijn eigen laptop kocht, terwijl mijn stiefkinderen nu van jongs af aan zitten te tokkelen op allerlei apparaten (smartphone, tablet, laptop,…).

Een computer en smartphone vind ik op zich nu wel twee handige dingen. Ik email graag, kan op mijn blog schrijven, dingen opzoeken, allemaal oké. Ik ben ook al zelfs zo ver dat ik in “the clouds” kan werken. Mijn werk-mail zit daarin bijvoorbeeld, mijn persoonlijke mail ook. Ik sla daar ook de meeste foto’s op, als back-up.

Het is allemaal handig ja…als het werkt! Want ik denk dat iedere computer-leek zoals ik wel eens geconfronteerd wordt met niet-werkende items. Zo blokkeert mijn computer nu blijkbaar als ik een foto uit “the clouds” wil downloaden op mijn pc…frustratie alom dus. Ik heb deze week al vanalles geprobeerd, wat binnen mijn beperkte mogelijkheden ligt natuurlijk. Maar niets hielp en mijn frustraties namen gigantische vormen aan. Want er is niets, tot op heden, echt niets, dat mij zo kan opjagen als pc-problemen! Ik dacht ook dat de enige manier om foto’s van je smartphone naar je pc te krijgen, via “the clouds” was…

Gelukkig bracht een telefoontje naar mijn stiefzoon de oplossing: “Je kan altijd ook een kabeltje gebruiken tussen je smartphone en je pc”. Gewoon een kabel, die foto’s rechtstreeks op mijn pc zet, zodat ik niet vanuit “the clouds” hoef te downloaden…

Soms kan het dus ook nog gewoon op “the old-fashioned way”…hèhè, oef….weer een zorg minder!

Veel succes allemaal, als jullie ook eens in de wolken zitten te werken…vergeet niet af en toe met je voeten op de grond te komen! Gewoon even down-to-earth… is soms nog het beste denk ik dan!

Advertenties

In between

“In between the darkness and the light, that’s where I found myself again.”

Ik ben bipolair. En ik wil dit niet geheim houden. Iemand met suikerziekte kan dit gewoon op tafel gooien. Iemand met een hernia ook. Maar psychische ziektebeelden zijn nog steeds taboe. Maar niet op mijn blog.

Ik heb vandaag het boek gekocht: Geflipt; Leven met een bipolaire stoornis.

9789492419163

Ik herken bepaalde passages wel. En ik besef, gelukkig, dat mijn bipolariteit een stuk minder zwaar is dan die van Thomas. Maar het lezen in zijn boek zet me wel aan het denken. Het leven van de meeste “bipolairen” schommelt tussen hoog en laag. Tussen vliegen, zweven, dromen aan de ene kant en vallen, huilen en onzeker zijn aan de andere kant. Ik bevind me, gelukkig, momenteel in het neutrale land daar tussenin. Maar het absurde en zeer gevaarlijke aspect in het leven van een bipolair iemand is, dat je stiekem toch verlangt naar die hoogtes, dat vliegen en dat zweven. Ik denk dat je het kan vergelijken met iemand die ooit drugs genomen heeft en stiekem weer verlangt naar dat high gevoel. Of iemand die aan alcohol verslaafd is geweest en verlangt naar die roes, dat euforisch gevoel waarbij alles mogelijk lijkt te zijn.

Wat is nu de moraal van mijn verhaal ? Dat vraag ik mezelf ook nog wel dagelijks af… maar in ieder geval denk ik, dat het de kunst is om te leren genieten van kleine “highs”, kleine mini-euforische geluksmomentjes. Bipolair of niet, die zijn voor iedereen belangrijk. Hoe meer je je bewust wordt van kleine mooie dingen, hoe minder je gaat verlangen naar grootse onhaalbare dingen. Gewoon met je voeten op de grond.

Geniet van alle kleine dingen die vandaag je pad kruisen

xxx Saar

quote-on-bipolar-62-healthyplace

 

 

Pirouette à la fouette

Een pirouette draaien… Ik bewonder ballerina’s die dagelijks uren oefenen om hun kracht, lenigheid, draaien en sprongen op punt te stellen. Ik denk dat ik in mijn vorig leven een ballerina moet geweest zijn…ik vind het verschrikkelijk fascinerend allemaal.

Een gewone simpele pirouette trekt bij mij wel al op niet veel. Meestal val ik gewoon om…dus een dubbele is mij dan ook nooit gelukt. Niet dat ik er veel op geoefend heb, dat ook niet. Tot twee jaar geleden. Toen had ik opeens een bevlieging: ik zou gaan oefenen op een speciale pirouette (alhoewel ik een gewone nog niet kon): “Fouette Turn”. In dit filmpje zie je hoe je dat kan oefenen en hoe het eindresultaat eruit zou moeten zien.

Vol goede moed begon ik eraan. Bleek dat de spieren in mijn voet en enkel al niet sterk genoeg waren om lang in relevé te gaan staan. Dus dat oefende ik enkele keren na elkaar. De volgende dag oefende ik opnieuw eventjes…totdat ik pijn in de onderkant van mijn voet voelde… De danspret was al snel voorbij, want ik had iets verrokken! Ik heb er een paar maanden last van gehad en besefte: misschien ben ik hiervoor te oud geworden?

Stiekem droom ik ervan een ballerina te zijn en te kunnen zweven over de dansvloer, te kunnen springen, grand écart te kunnen in alle richtingen…

Maar ik besef dat ik met mijn 41 jaar hiervoor een beetje te laat ben…

Toch kan ik me soms niet bedwingen en begin dan toch weer stiekem een grand écart te oefenen ( of de “split” ). Maar dan besef ik ook weer al snel dat dit misschien zelfs niet meer gezond is voor mijn leeftijd…snif snif.

Dus nu probeer ik die balletdroom maar op te bergen en op mijn eigen manier te dansen, zot en gek en zonder voorgeschreven richtlijnen…en daar geniet ik ook van. Zo danste ik vanochtend op allerlei goede oude Kleinkunst-hits uit België en uit het Noorden, lekker alles loslaten!

 

Close encounters

Ik voel me gelukkig. Ik besefte gisteren dat ik de laatste weken enkele nieuwe mensen heb leren kennen, die mijn ziel voeden. Zielsverwanten als het ware. Dit klinkt misschien zweverig, maar voor mij voelt het echt en juist. Ik ben geïnspireerd door hen. Hun ervaring met mediteren bijvoorbeeld, doet me zin krijgen om dit ook uit te proberen. Dat deed ik vanochtend, via de App “Insight Timer”, die iemand me had aangeraden. Ik heb 10 minuten genoten van de zwoele stem van Jonathan Lehmann’s “Morning meditation with music”. Als je de app niet wil downloaden, vind je hem ook op you tube:

 

Iemand anders raadde me aan om meer te gaan dansen, om zo ook in contact te komen met andere dansers en zo ook mijn ziel meer te voeden. Ik ga zaterdag nog eens “5 ritmes” dansen in Hasselt, ik kijk er enorm naar uit. Je vindt hierover meer info op de website van de 5 ritmes: http://www.5ritmes.be

Om mezelf meer te aarden vanochtend, danste ik, tijdens het plooien van de was, even op “Gotan Project-Lunatico van Paris, Texas”. Een traag liedje, waarop ik de hele tijd zachtjes met mijn voeten aan het stampen was, geen hoogstaande danskunst, maar het werkte wel echt aardend.

En daarna volgde het volgende liedje uit mijn Spotify playlist: “Teardrop van Massive Attack”, voor mij ook een zalig “aardend” liedje:

Ik wens iedereen een leuke dag toe, met misschien ook enkele zielsberoerende ontmoetingen…wie weet?

images

Dancing from the heart

8090112c8d9bbcc4c30cc72370e1fc37

Gisteren mocht ik deelnemen aan en genieten van een dansles bij “On the move” in Zolder. Het doel van deze dansles was niet om pasjes of technieken aan te leren, maar om van je hoofd in je lijf af te dalen. We werden uitgenodigd om vanuit alle lichaamsdelen te dansen en ons lijf de beweging te laten leiden, niet ons hoofd. Het was zalig. Al dansend kwamen er ook bepaalde emoties los, die ik anders niet opgemerkt zou hebben.

Ik ben altijd een pasjes-danser geweest. Ik hield vroeger niet van al dat expressieve gedoe en voelde me veiliger bij 1-2-3-4, pasjes tellen en onthouden. Een paar jaar geleden maakte ik echter een klik en koos toch voor vrijer en expressiever dansen. Dat mocht ik toen ook ervaren in “de 5 ritmes” en “Nia”, twee dansvormen waarin je je kan uitleven en echt jezelf kan zijn in de dans. Ook echte aanraders.

Vorige week maandag ben ik op bezoek geweest bij een danstherapeute in Borgloon. Van de 27 danstherapeuten die er in België zijn, is zij de enige in Limburg. Hier is dus nog werk aan de winkel! Ik ging eigenlijk gewoon voor wat informatie, maar het gesprek verdiepte zich en even later stond ik samen met haar te dansen, in haar kleine, maar gezellige praktijkruimte. Zij is echt goed in haar vak en zorgde er voor dat ik echt thuiskwam in mijn lijf. Ik kan haar iedereen aanbevelen die graag dichter bij zijn/haar lijfelijke emoties wil komen. Ze is echt goed en best betaalbaar.

Dansen is voor mij thuiskomen in mijn lichaam. Voelen. Dansen is voor mij ten volle leven.

Dansen voedt mijn ziel. Ik kan het iedereen aanbevelen.

20170513-Sara Daemen-Dans-098-2

Aarden (2)

Ik praat de laatste tijd vaak over “aarden”, mijn vriend krijgt er horens van: “Wat is dat toch, dat aarden?”. En hij heeft gelijk, ik tetter er iets teveel over, plus het is een vreemd gekozen term. En in plaats van er zoveel over te babbelen, zou ik het beter doen!

Aarden. Earthing. Grounding. Je vindt er enorm veel informatie over online.

Aarden blijkt voor mij levensnoodzakelijk te zijn. Ik ben van nature een hoofdmens: denken, filosoferen, piekeren, mijmeren, dromen, allemaal Sara-eigenschappen. Maar het nadeel is dat je hierin kan overdrijven en het contact met je lijf kwijt geraakt onderweg…zeker ook als hooggevoelig iemand, heb ik de neiging om me soms te willen afsplitsen van al die emoties die door mijn lijf gaan. Maar daar zit nu net het probleem: door net te weinig te aarden, blijven die emoties in mijn lijf hangen! Het stroomt niet meer en ik word een gefrustreerd iemand! 

Voor mij is aarden vooral in mijn lijf afdalen. Je moet wel een hoofdmens zijn om dit echt te kunnen begrijpen. Mijn vriend is van nature een geaard mens en snapt dit niet altijd, want bij hem gebeurt het aarden vanzelf.

Minder denken en dus meer doen. Dat probeer ik tussendoor.

Aarden kan gewoon in je tuin. Blote voeten en hupsakee.

En voor de echte durvers: draag eens een hele dag geen schoenen! Ervaar de hele dag je blote voeten op deze aardbol! Of draag zoals mijn zus “barefoot shoes”, waarbij je voetzool toch beschermd is…

five-finger-shoe

Maar aarden hoeft niet altijd iets speciaals te zijn. Gewoon gaan werken, dag in dag uit, is ook aarden. Zorgen voor brood op de plank is ook een vorm van aarden.

Er zijn enorm veel manieren om te aarden, je moet gewoon kiezen wat bij jou past. Ik hou enorm van op de grond gaan liggen. Lekker contact maken met de aarde, letterlijk.

In ons gras bleek achteraf gezien niet ideaal te zijn, we hebben veel mieren! Maar op ons terras, als de stenen opgewarmd zijn van de zon, is ’t zalig. Of in onze living, als de zon binnenschijnt. Mmmmh, lekker.

Een zalig badje nemen, is voor mij ook een manier om echt in mijn lijf af te dalen, lekker geurtje, bodylotion achteraf…

IMG_6063

In de tuin werken zou ook heilzaam zijn, doch dat is echter niet zo mijn ding. Ik heb me onlangs wel super geamuseerd met een bizar ruw werkje: mijn vriend en ik hadden onze gebarsten schouw afgebroken en de stenen moesten nog naar het containerpark gebracht worden….dat heb ik in mijn eentje gedaan, emmer voor emmer gevuld… en raar maar waar vond ik dat nog leuk ook!

En last but not least is dansen voor mij ook aarden…meer nog dan alle voorgaande voorbeelden…

Wat is aarden voor jou? Wanneer zit jij volledig in je lijf? Wanneer stopt bij jou al dat denken en ga je helemaal op in het moment?

 

Sparkle

57f75d188c0e10b0d77ecdc1044ec13f

Wanneer straal jij? Wanneer zeggen mensen tegen jou: “Waaw, je ziet er echt goed uit vandaag, hoe doe je dat?”

Ik straal als ik dans. In de opleiding Dans-en Bewegingstherapie vorig jaar voelde ik me 100% Sara en het leek alsof ik thuiskwam. Ik dans al heel mijn leven graag maar ben nooit een prima ballerina geweest. Maar nu weet ik ook dat dat ook niet van belang is…ik kan geen driedubbele pirouette maar ik kan wel shaken. Ik kan geen grand écart in beide richtingen, maar ik heb wel gevoel voor ritme. En ik kan me laten gaan op muziek en dat ziet er dan ook nog best goed uit. When I dance, I sparkle.

Ik wens iedereen “sparkle-momenten” toe. Dat kunnen ogenschijnlijk kleine dingen zijn, maar vaak met een grote impact. Zo ken ik een collega die goed is in mopjes vertellen; droge humor, dat is echt zijn ding en daarmee onderscheidt hij zich van de rest. Een andere collega van me is een kei in de groep toespreken op zo’n enthousiaste manier dat iedereen aan zijn lippen hangt. Iedereen kan stralen, je moet alleen ontdekken waarin of waarmee.

En als je dat eens weet, vergeet het dan alsjeblieft nooit meer. Geniet van je sparkle-momenten en vermeerder ze, in duizendvoud. De wereld heeft meer sparkles nodig…

IMG_5587